Lecz to posłuszeństwo będzie wtedy przyjemne Bogu i miłe ludziom, gdy rozkaz będzie wykonany spokojnie, nie opieszale, bez opóźnień, bez szemrania i bez słowa sprzeciwu. Albowiem Bogu okazujemy posłuszeństwo, okazując je przełożonym. On bowiem powiedział: Kto was słucha Mnie słucha. Zaś samo posłuszeństwo uczniowie powinni okazywać z pogodą ducha, bo Bóg miłuje radosnego dawcę. Jeżeli bowiem uczeń jest posłuszny z niechęcią, jeśli nie tylko ustami, ale i w sercu szemrze, to chociażby rozkaz wykonał, nie będzie to podobało się Bogu, który widzi serce szemrzące. Za takie postępowanie nie będzie żadnej wdzięczności ze strony Boga i owszem, spadnie kara na szemrzących, jeśli nie będzie poprawy i zadośćuczynienia.

Pierwszy stopień pokory to posłuszeństwo bez zwłoki. Przystoi ono tym, którzy niczego droższego nad Chrystusa nie znają, czy to dlatego, że ślubowali świętą służbę, czy z obawy piekła, czy dla chwały życia wiecznego. Oni, zaledwie przełożony rozkazał, nie dopuszczają zwłoki w wykonaniu rozkazu, tak jak gdyby rozkaz był od Boga. O nich mówi Pan: Był Mi posłuszny, gdy uchem usłyszał. On też mówi nauczającym: Kto was słucha, Mnie słucha. Tacy więc natychmiast poniechają swych spraw, własnych zamiarów się wyrzekną, ręce od zajęć odłożą, nie będą kończyć tego, co robili; uczynki ich postępują za głosem rozkazującego, bo nogami ich kieruje posłuszeństwo. Szybko, jakby w jednym momencie dokonuje się zarówno polecenie mistrza, jak i doskonałe dzieło ucznia, a bojaźń Boża przyspiesza wykonanie rozkazu. Ci, których miłość prowadzi do życia wiecznego, wybierają wąską drogę, skoro Pan mówi: Droga wiodąca do życia jest ciasna, aby nie żyć zgodnie z własną wolą i pragnieniami, nie dawać posłuchu żądzom rozkoszy, lecz iść zgodnie z sądem i pod władzą kogoś innego, lecz także poddają się pod władzę kogoś innego, żyjąc w klasztorze pod rządami opata, zamiast pragnąć samemu posiadać ten tytuł. Tacy ludzie niewątpliwie naśladują owo Pańskie zdanie: Nie przyszedłem pełnić wolę moją, lecz Tego, który Mnie posłał.

Codziennie czynnie wypełniać przykazania Boże. Czystość miłować. Nikogo nie nienawidzić. Nie żywić zazdrości. Nie działać z nienawiści. Nie lubić sporów. Unikać zaszczytów. Szanować starszych. Miłować młodszych. W miłości Chrystusowej modlić się za nieprzyjaciół. Przed zachodem słońca pojednać się ze skłóconym. O miłosierdziu Bożym nigdy nie rozpaczać. Oto są narzędzia sztuki duchowej. Gdy będziemy się nimi nieustannie we dnie i w nocy posługiwali, a w dniu sądu je przedstawimy, otrzymamy od Pana tę nagrodę, którą nam przyrzekł: czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, to Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują. Warsztatem zaś, w którym to wszystko mamy pilnie wykonywać, są mury klasztoru i stałość w zgromadzeniu.