Miara wyłączenia lub kary ma być stosowna do rodzaju winy, a ocena wielkości przewinienia należy do sądu opata. Jeśli znajdzie się brat winny lżejszych przekroczeń, niech będzie pozbawiony uczestnictwa we wspólnym posiłku. Kara wykluczenia od wspólnego stołu na tym polega: nie wolno mu intonować w kościele psalmu ani antyfony ani czytać lekcji, dopóki nie wykona zadośćuczynienia. Posiłek otrzyma sam, po posiłku braci; jeśli na przykład bracia jadają o godzinie szóstej, to ów brat o dziewiątej, jeśli bracia o dziewiątej, to on wieczorem, dopóki nie otrzyma przebaczenia po stosownym zadośćuczynieniu.

Jeżeli trafi się brat oporny lub nieposłuszny, lub pyszny, lub szemrzący, lub łamiący w jakikolwiek sposób Regułę lub polecenia starszych do niego skierowane i to ze wzgardą, to powinien być upomniany raz i drugi przez jego przełożonych na osobności, według polecenia Pana naszego. Jeśli się nie poprawi trzeba mu udzielić publicznej nagany wobec wszystkich. Jeśli się i wtedy nie poprawi, należy go wyłączyć ze wspólnoty, o ile rozumie, co to jest za kara. Jeśli jest zatwardziały ma być ukarany karą cielesną.

Mnisi będą spali każdy w osobnym łóżku. Otrzymują pościel według rodzaju życia, zgodnie z zarządzeniem swego opata. Jeżeli to możliwe, niech śpią wszyscy w jednej sali. Jeśli nie pozwala na to ich wielka ilość, to niech spoczywają po dziesięciu albo po dwudziestu ze starszymi, którzy mają nad nimi czuwać. Niech w tej sali świeca pali się aż do rana. Mają spać ubrani, przepasani paskami lub sznurami. Niech podczas snu nie mają przy boku swoich noży, aby się przypadkiem przez sen nie skaleczyli. Niech mnisi będą zawsze gotowi. Na dany znak niech wstają bez zwłoki i z pośpiechem starają się wyprzedzać na Boże Oficjum, jednak z wszelką powagą i skromnością. Młodsi bracia niech nie mają łóżek obok siebie, lecz należy ich przegradzać starszymi. Wstając na Boże Oficjum, bracia mają się wzajemnie delikatnie zachęcać, aby zaspani nie mieli wymówki.

Jeżeli zgromadzenie będzie liczne, należy wybrać braci, mających dobrą opinię i prowadzących świątobliwe życie i ustanowić ich dziekanami. Oni mają czuwać nad swoimi dziekaniami we wszystkich sprawach według przykazań Bożych i poleceń opata. Na dziekanów należy wybierać takich, z jakimi opat może bezpiecznie podzielić się swoim brzemieniem. Nie trzeba przy wyborze kierować się starszeństwem, lecz zasługą życia i mądrością ich nauki. Gdyby przypadkiem któryś z dziekanów nadęty pychą zasłużył na naganę, trzeba go upominać raz, drugi i trzeci, a jeśli nie będzie chciał się poprawić, ma być złożony z urzędu i na jego miejsce mianowany inny, godniejszy. To samo postanawiamy co do przeora.