Często się zdarza, że ustanowienie przeora wywołuje ciężkie zgorszenie w klasztorze. Są bowiem ludzie nadęci niegodziwym duchem pychy, którzy wyobrażają sobie, że są drugimi opatami, przywłaszczają sobie nieograniczoną władzę, wywołują zgorszenie i podtrzymują spory w zgromadzeniu. Dzieje się to zwłaszcza w tych miejscach, gdzie przeora mianuje ten sam biskup lub ci sami opaci, którzy wyznaczyli opata. Od razu widać, jak to jest niedorzeczne, gdyż od chwili nominacji przeor ma pokusę do zarozumialstwa. Podsuwa mu się myśl, że nie podlega władzy opata, albowiem powie sobie: „Ci sami mnie mianowali, którzy mianowali opata”. Skąd powstaje zazdrość, kłótnie, uwłaczania, rywalizacja, niezgoda i nieporządki. Gdy opat i przeor są przeciwnego zdania, ich dusze są nieuchronnie narażone na zgubę w niezgodzie, a także ich podwładni giną, biorąc stronę jednego lub drugiego. Odpowiedzialność za takie niebezpieczeństwo spada na głowy sprawców takiego nieładu.

Opat wybrany niech stale pamięta, jakiego zadania się podjął i komu ma złożyć rachunek ze swych rządów. Niech wie, że ma raczej służyć niż panować. Powinien być biegły w prawie Bożym, aby umiał i miał skąd czerpać „nowe i stare” zasady . Niech będzie czysty, trzeźwy i miłosierny. Niech u niego miłosierdzie góruje nad sprawiedliwością, aby i on sam miłosierdzia dostąpił. Niech nienawidzi grzechów, lecz miłuje braci. Przy naprawianiu uchybień niech postępuje roztropnie i bez przesady, aby nie zniszczył naczynia, gdy chce rdzę z niego zetrzeć. Niech pamięta o własnej ułomności i uważa, aby nie złamać trzciny zgniecionej. Nie mówimy, aby pozwalał krzewić się występkom, lecz niech je wykorzenia roztropnie i z miłością, tak jak będzie uważał za najwłaściwsze, jak o tym już była mowa. Niech się stara, aby go raczej kochano, niż się obawiano. Niech nie będzie gwałtowny ani niespokojny, przesadny ani uparty, zazdrosny ani podejrzliwy, bo nigdy nie zazna spokoju. Niech będzie przewidujący i ostrożny w swych zarządzeniach. Czy idzie o sprawy Boże, czy też o doczesne, niech postępuje z rozwagą i umiarkowaniem, niech pamięta o roztropności świętego patriarchy Jakuba, który powiedział: Jeżeli zbytnio zmęczę moje trzody w pochodzie, wszystkie zginą jednego dnia. Naśladując ten i inne przykłady roztropności, matki wszystkich cnót, niech tak wszystko urządza, aby mocni mieli, czego pragną, a słabsi się nie uchylali. Przede wszystkim niech niniejszą Regułę zachowuje pod każdym względem, aby po dobrej służbie usłyszał od Pana to, co dobry sługa, który w odpowiednim czasie rozdzielał pszenicę swoim towarzyszom: „Zaprawdę, powiadam wam, ustanowi go nad całym swoim dobytkiem”.

Przy wyborze opata zawsze trzeba mieć na uwadze tę zasadę, że naznacza opata albo zgoda całego zgromadzenia, ożywionego bojaźnią Bożą, albo wybiera go pewna część zgromadzenia, gdyż ma trafniejsze rozeznanie. Przy wyborze należy brać pod uwagę zasługi i mądrą wiedzę wybieranego, choćby był ostatnim w szeregach zgromadzenia. Gdyby zdarzyło się nieszczęście, że całe zgromadzenie zgodnie obrało człowieka pobłażającego ich występkom, to jeśli takie nadużycia dojdą do wiadomości biskupa diecezji, w której leży klasztor albo do wiadomości opatów i chrześcijan w sąsiedztwie, to niech nie dopuszczą, by zmowa niegodziwych triumfowała. Niech wyznaczą godnego zarządcę dla domu Bożego i niech wiedzą, że jeśli uczynią to w dobrej intencji i zbożnej gorliwości, to zasłużą na dobrą nagrodę, a przeciwnie – zgrzeszą, jeśli tego zaniedbali.

A więc młodsi mają szanować starszych, a starsi niech kochają młodszych. Kiedy będą ze sobą rozmawiali, nie będzie wolno nikomu mówić drugiemu tylko po imieniu, lecz niech starsi nazywają młodszych braćmi, a młodsi starszych wielebnymi ojcami, co wyraża szacunek dla ojcostwa. A skoro wierzymy, że opat zastępuje Chrystusa, trzeba go nazywać panem i opatem; nie dlatego, żeby on sam rościł sobie do tego prawo, ale przez cześć i miłość dla Chrystusa. Opat sam niech o tym myśli i tak postępuje, aby był godny takiego uszanowania. Gdy bracia się spotykają, niech młodszy prosi starszego o błogosławieństwo. Gdy starszy nadejdzie, młodszy ma powstać i ustąpić mu miejsca, aby usiadł. I niech sam nie siada, póki go starszy nie zaprosi. W ten sposób będzie spełnione to, co napisano: Nawzajem uprzedzajcie się w uprzejmości. Mali chłopcy i młodzieńcy mają pozostać na swych miejscach w kościele i przy stole, przestrzegając karności. Ale i gdzie indziej, wszędzie, mają być pod nadzorem i opieką, póki nie dojdą do wieku roztropnego.