Jeżeli zgromadzenie będzie liczne, należy wybrać braci, mających dobrą opinię i prowadzących świątobliwe życie i ustanowić ich dziekanami. Oni mają czuwać nad swoimi dziekaniami we wszystkich sprawach według przykazań Bożych i poleceń opata. Na dziekanów należy wybierać takich, z jakimi opat może bezpiecznie podzielić się swoim brzemieniem. Nie trzeba przy wyborze kierować się starszeństwem, lecz zasługą życia i mądrością ich nauki. Gdyby przypadkiem któryś z dziekanów nadęty pychą zasłużył na naganę, trzeba go upominać raz, drugi i trzeci, a jeśli nie będzie chciał się poprawić, ma być złożony z urzędu i na jego miejsce mianowany inny, godniejszy. To samo postanawiamy co do przeora.

Jeśli chcemy prosić o cokolwiek ludzi możnych, nie ośmielamy się tego czynić bez pokory i uszanowania, o ile więcej trzeba błagać z całą pokorą i czystą pobożnością Pana Boga wszechświata. Wiedzmy, że będziemy wysłuchani nie dzięki wielomówstwu, lecz dzięki czystości serca i skrusze do łez. Modlitwa winna być krótka i czysta, chyba żeby się ją przedłużyło pod natchnieniem łaski Bożej. Jednak modlitwa zgromadzenia ma być w ogóle krótka, a na znak dany przez przełożonego wszyscy jednocześnie powstaną.

Wierzymy że Bóg jest wszędzie obecny i że oczy Pańskie na każdym miejscu spoglądają na dobrych i na złych. Lecz bez żadnej wątpliwości winniśmy w to wierzyć, gdy uczestniczymy w dziele Bożego Oficjum. Pamiętajmy więc zawsze, co mówi prorok: Służcie Panu w bojaźni i znowu: Śpiewajcie rozumnie oraz: Będę Ci śpiewał w obecności aniołów. Zastanówmy się więc, jak należy zachować się w obecności Boga i Jego aniołów i tak przystąpmy do śpiewu, aby myśl nasza była zgodna z naszym głosem.