Opat wybrany niech stale pamięta, jakiego zadania się podjął i komu ma złożyć rachunek ze swych rządów. Niech wie, że ma raczej służyć niż panować. Powinien być biegły w prawie Bożym, aby umiał i miał skąd czerpać „nowe i stare” zasady . Niech będzie czysty, trzeźwy i miłosierny. Niech u niego miłosierdzie góruje nad sprawiedliwością, aby i on sam miłosierdzia dostąpił. Niech nienawidzi grzechów, lecz miłuje braci. Przy naprawianiu uchybień niech postępuje roztropnie i bez przesady, aby nie zniszczył naczynia, gdy chce rdzę z niego zetrzeć. Niech pamięta o własnej ułomności i uważa, aby nie złamać trzciny zgniecionej. Nie mówimy, aby pozwalał krzewić się występkom, lecz niech je wykorzenia roztropnie i z miłością, tak jak będzie uważał za najwłaściwsze, jak o tym już była mowa. Niech się stara, aby go raczej kochano, niż się obawiano. Niech nie będzie gwałtowny ani niespokojny, przesadny ani uparty, zazdrosny ani podejrzliwy, bo nigdy nie zazna spokoju. Niech będzie przewidujący i ostrożny w swych zarządzeniach. Czy idzie o sprawy Boże, czy też o doczesne, niech postępuje z rozwagą i umiarkowaniem, niech pamięta o roztropności świętego patriarchy Jakuba, który powiedział: Jeżeli zbytnio zmęczę moje trzody w pochodzie, wszystkie zginą jednego dnia. Naśladując ten i inne przykłady roztropności, matki wszystkich cnót, niech tak wszystko urządza, aby mocni mieli, czego pragną, a słabsi się nie uchylali. Przede wszystkim niech niniejszą Regułę zachowuje pod każdym względem, aby po dobrej służbie usłyszał od Pana to, co dobry sługa, który w odpowiednim czasie rozdzielał pszenicę swoim towarzyszom: „Zaprawdę, powiadam wam, ustanowi go nad całym swoim dobytkiem”.

Przy wyborze opata zawsze trzeba mieć na uwadze tę zasadę, że naznacza opata albo zgoda całego zgromadzenia, ożywionego bojaźnią Bożą, albo wybiera go pewna część zgromadzenia, gdyż ma trafniejsze rozeznanie. Przy wyborze należy brać pod uwagę zasługi i mądrą wiedzę wybieranego, choćby był ostatnim w szeregach zgromadzenia. Gdyby zdarzyło się nieszczęście, że całe zgromadzenie zgodnie obrało człowieka pobłażającego ich występkom, to jeśli takie nadużycia dojdą do wiadomości biskupa diecezji, w której leży klasztor albo do wiadomości opatów i chrześcijan w sąsiedztwie, to niech nie dopuszczą, by zmowa niegodziwych triumfowała. Niech wyznaczą godnego zarządcę dla domu Bożego i niech wiedzą, że jeśli uczynią to w dobrej intencji i zbożnej gorliwości, to zasłużą na dobrą nagrodę, a przeciwnie – zgrzeszą, jeśli tego zaniedbali.

A więc młodsi mają szanować starszych, a starsi niech kochają młodszych. Kiedy będą ze sobą rozmawiali, nie będzie wolno nikomu mówić drugiemu tylko po imieniu, lecz niech starsi nazywają młodszych braćmi, a młodsi starszych wielebnymi ojcami, co wyraża szacunek dla ojcostwa. A skoro wierzymy, że opat zastępuje Chrystusa, trzeba go nazywać panem i opatem; nie dlatego, żeby on sam rościł sobie do tego prawo, ale przez cześć i miłość dla Chrystusa. Opat sam niech o tym myśli i tak postępuje, aby był godny takiego uszanowania. Gdy bracia się spotykają, niech młodszy prosi starszego o błogosławieństwo. Gdy starszy nadejdzie, młodszy ma powstać i ustąpić mu miejsca, aby usiadł. I niech sam nie siada, póki go starszy nie zaprosi. W ten sposób będzie spełnione to, co napisano: Nawzajem uprzedzajcie się w uprzejmości. Mali chłopcy i młodzieńcy mają pozostać na swych miejscach w kościele i przy stole, przestrzegając karności. Ale i gdzie indziej, wszędzie, mają być pod nadzorem i opieką, póki nie dojdą do wieku roztropnego.

Bracia będą zachowywali swoje miejsca w zgromadzeniu stosownie do czasu wstąpienia do klasztoru, do zasługi życia i rozporządzenia opata. Niech opat nie wprowadza zamieszania do powierzonej mu trzody i niech nie wydaje niesprawiedliwych zarządzeń, jak gdyby przysługiwało mu prawo do samowoli. Niech zawsze pamięta, że zda Bogu rachunek ze wszystkich swoich sądów i uczynków. Niech więc bracia przystępują do pocałunku pokoju, do Komunii, niech intonują psalmy i zajmują miejsca w chórze w tej kolejności, którą opat ustanowił lub która im przysługuje z racji czasu wstąpienia. Wiek nie będzie decydował ani przesądzał o kolejności w żadnym miejscu, gdyż Samuel i Daniel, będąc chłopcami, sądzili starszych. A więc z wyjątkiem tych, których opat z określonych powodów posunął wyżej albo przesunął niżej dla uzasadnionych względów – jak już powiedzieliśmy – niech wszyscy inni zajmują miejsca zależnie od czasu wstąpienia do klasztoru. Na przykład ten, który przybył do klasztoru o godzinie drugiej, niech wie, że jest młodszy od tego, który przybył o godzinie pierwszej, bez względu na wiek i godność. Chłopców zaś mają wszyscy i we wszystkich okolicznościach utrzymywać w karności.