Niech nikogo w klasztorze nie wyróżnia. Niech nie kocha jednego więcej niż drugiego, chyba że stwierdzi, iż ktoś jest lepszy, czy to przez dobre uczynki, czy też przez posłuszeństwo. Niech nie ceni więcej wolnego niż przybyłego jako niewolnik, chyba że jest inny rozsądny powód. Jeśli opat będzie uważał, że słuszność nakazuje tak postąpić, niech działa bez względu na stan podwładnego. Jeśli słusznej przyczyny nie ma, niech każdy zachowuje swoje miejsce, bo czy wolny, czy niewolnik, wszyscy jesteśmy jedno w Chrystusie i pod jednym Panem pełnimy jednakową służbę wojskową, gdyż Bóg nie robi różnicy między ludźmi. O tyle tylko Bóg nas wyróżnia, o ile okazujemy się lepsi od innych dzięki dobrym uczynkom i pokorni. Niech więc opat ma jednakową miłość dla wszystkich, niech przestrzega jednakowej karności u wszystkich zależnie od zasługi

Ten, kto przyjmuje godność opata, ma rządzić swoimi uczniami przez dwojakie nauczanie; to jest: niech więcej czynami niż słowami uczy wszystkiego dobrego i świętego, niech uczniom pojętnym przykazania Boże słowami przedkłada, a tym, którzy są twardego serca i prostakom niech nakazy Boże w swych czynach objawia. Niech jego czyny uczą, że nie należy robić tego wszystkiego, co jako naganne uczniom swoim przedstawił, aby nie okazał się godnym potępienia ten, który głosił kazania dla innych, aby mu jako grzeszącemu Bóg kiedyś nie powiedział: Czemu ty opowiadasz o mojej sprawiedliwości, a usta twoje czemu mówią o moim przymierzu? Ty zaś znienawidziłeś karność, a słowa moje odrzuciłeś od siebie oraz ty, który dojrzałeś źdźbło w oku brata twego, a belki w swoim nie widziałeś.

Niech opat zawsze pamięta, że na straszliwym sądzie Bożym zda sprawę z obojga: ze swego nauczania i z posłuszeństwa uczniów. Niechaj wie opat, że jeśli kiedykolwiek uszczerbek pożytku znajdzie Ojciec rodziny w owcach, to wina będzie przypisana pasterzowi. Jeśli natomiast pasterz okazał wszelką gorliwość względem trzody niespokojnej i nieposłusznej, jeśli na wszelki sposób usiłował uleczyć ich chore postępki, to będzie na sądzie Pańskim uniewinniony i powie Panu z Prorokiem: Sprawiedliwości Twojej w mym sercu nie ukryłem, prawdę Twoją i zbawienie głosiłem, oni mnie zaś zlekceważyli i wzgardzili. I wtedy wieczna choroba śmierci jako kara zawładnie owcami opornymi wobec starań pasterza.

Opat godny stać na czele klasztoru, winien zawsze pamiętać, że zwie się ojcem, a czynami niech realizuje tytuł przełożonego. Wierzymy, że w klasztorze zastępuje Chrystusa, skoro nosi taką nazwę, jaką dajemy Panu, zgodnie ze słowami Apostoła: Otrzymaliście ducha przybrania za synów i w tym duchu wołamy: Abba, Ojcze. Przeto opat nie powinien uczyć ani postanawiać, ani rozkazywać niczego, co by wykraczało poza przykazania Pańskie. Niech jego polecenia i nauka rozsiewa w duszach uczniów zaczyn Bożej sprawiedliwości.