W niedzielę należy wstawać wcześniej na Wigilie. Zachowuje się na Wigiliach następujący porządek: po odśpiewaniu, jak postanowiliśmy wyżej, sześciu psalmów i wersetu, wszyscy bracia zasiadają na ławach w porządku i kolejności starszeństwa. Będzie się czytać z księgi, jak już powiedzieliśmy, cztery lekcje z ich responsoriami, tylko po czwartym responsorium kantor powie Chwała Ojcu, a gdy tylko zacznie, wszyscy natychmiast z uszanowaniem powstaną. Po tych następuje po porządku sześć dalszych psalmów z antyfonami i wersetem. Z kolei znowu czyta się cztery lekcje z ich responsoriami, w takim porządku jak poprzednio. Po tym odmawia się trzy kantyki z proroków wyznaczone przez opata. Te kantyki śpiewa się z Alleluja. Po odmówieniu wersetu i błogosławieństwie opata czyta się dalsze cztery lekcje z Nowego Testamentu, w takim porządku jak poprzednio. Po czwartym responsorium niech opat zaintonuje hymn Ciebie, Boże, chwalimy. Po jego ukończeniu niech opat odczyta urywek z Ewangelii, przy czym wszyscy mają stać z uszanowaniem i bojaźnią. Po odczytaniu wszyscy odpowiadają Amen, a opat zaraz rozpocznie hymn Tobie przystoi chwała, a po udzieleniu błogosławieństwa rozpoczynamy Jutrznię. Ten porządek Wigilii należy zachować zarówno w czasie lata, jak i zimy, chyba żeby przypadkiem bracia później wstali, co nie powinno się zdarzyć. Wtedy należałoby coś skrócić z lekcji lub responsoriów. Trzeba jednak starannie czuwać, aby się to nie zdarzyło. Jeżeli jednak się zdarzy, ten, kto to spowodował przez zaniedbanie, niech należycie zadośćuczyni Bogu w kościele.

Od Wielkanocy aż do pierwszego listopada należy zachować wszystko tak samo, jak powiedziano, jeśli idzie o psalmy. Nie czyta się jednak lekcji z ksiąg, gdyż noce są krótkie. Zamiast owych trzech lekcji odmawia się z pamięci jedną ze Starego Testamentu, po czym następuje krótkie responsorium. Dalszy ciąg ma być odprawiony, jak postanowiono na zimę, to znaczy, że w czasie nocnych wigilii trzeba odmówić nie mniej niż dwanaście psalmów, nie licząc psalmu trzeciego i dziewięćdziesiątego czwartego.

We wspomnianej porze zimowej naprzód należy odmówić trzy razy werset: Panie otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić Twoją chwałę, po tym psalm trzeci i Chwała Ojcu, następnie psalm dziewięćdziesiąty czwarty z antyfoną, albo też odśpiewać go. Z kolei następuje hymn ambrozjański i sześć psalmów z antyfonami. Po ich odmówieniu i po wersecie niech opat udzieli błogosławieństwa. Następnie czytają po kolei bracia z księgi chórowej, leżącej na pulpicie trzy lekcje, inni podczas tego siedzą na ławach; między czytaniami śpiewa się trzy responsoria. Dwa responsoria będą bez Chwała Ojcu, a po trzeciej lekcji ten, który śpiewa, powie Chwała Ojcu. Gdy kantor rozpocznie śpiewać, wszyscy wstaną ze swych miejsc przez cześć i uszanowanie dla Trójcy Świętej. Na Wigiliach ma się czytać Księgi przez Boga natchnione, zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu oraz objaśnienia do nich napisane przez uznanych, prawowiernych i katolickich Ojców. Po tych trzech lekcjach z responsoriami swymi następuje sześć pozostałych psalmów, które ma się odśpiewać z Alleluja. Po psalmach następuje czytanie Apostoła odmówione z pamięci, werset i modlitwa litanijna, to jest Kyrie eleison i na tym kończą się Wigilie nocne.

W porze zimowej, to jest od pierwszego listopada do Wielkanocy, należy wstawać o ósmej godzinie nocy, starannie obliczonej, tak by spoczynek trwał nieco dłużej niż połowa nocy i aby wypoczęci wstawali. Czas, który pozostanie po Wigiliach, przeznaczony jest na rozmyślanie o psałterzu lub czytaniach dla braci, którzy tego potrzebują. Od Wielkanocy do pierwszego listopada godzina wstawania ma być tak naznaczona, aby po Wigiliach i bardzo krótkiej przerwie, w czasie której bracia mogą wychodzić dla potrzeb naturalnych, od razu następowała Jutrznia, która ma się odbywać o świcie.