Pełniący służbę tygodniową otrzymują na jedną godzinę przed posiłkiem coś do picia i chleb ponad zwykłą porcję, aby w czasie posiłku służyli braciom bez szemrania i ciężkiego utrudzenia. Jednak w dni uroczyste mają poczekać, aż Msza zostanie odprawiona. Wchodzący i wychodzący ze służby tygodniowej, mają wobec wszystkich w kościele uklęknąć po skończeniu Jutrzni niedzielnej, prosząc o modlitwę. Kończący służbę niech odmówi ten werset: Błogosławiony jesteś Panie, Boże, który mi pomagałeś i pocieszałeś mnie. Trzykrotnie to powtórzy i otrzyma błogosławieństwo. Z kolei obejmujący służbę mówi: Boże wejrzyj ku wspomożeniu memu, Panie pośpiesz ku ratunkowi memu. To trzykrotnie wszyscy powtarzają, a otrzymawszy błogosławieństwo, podejmie obowiązek.

Bracia będą sobie nawzajem służyli. Nikt nie będzie zwolniony od służby w kuchni, chyba z powodu choroby albo zajęcia nader pożytecznego. Przez tę służbę zyskuje się większą zasługę i miłość. Słabym zaś przydzieli się pomocników, aby służyli bez przygnębienia. A w ogóle wszyscy mają mieć pomocników według stanu zgromadzenia i położenia miejsca. Jeżeli zgromadzenie jest liczne, szafarz jest zwolniony od służby w kuchni oraz ci, którzy, jak powiedzieliśmy, są zajęci czymś bardziej użytecznym. Wszyscy inni niech służą sobie nawzajem z miłością. Ten, który ma ukończyć służbę tygodniową, niech posprząta w sobotę, niech wypierze ręczniki, którymi bracia obcierają sobie ręce i nogi. Zarówno ten, który wychodzi ze służby, jak i ten, który ją obejmuje, mają umyć nogi wszystkim. Niech odda szafarzowi czyste i nie uszkodzone naczynia, których używał podczas służby. Szafarz zaś sam wręczy je rozpoczynającemu służbę tak, aby wiedział, co daje i co odbiera.

Napisane jest: Wydzielano każdemu stosownie do jego potrzeby. Nie mówimy, aby niektórym osobom okazywać szczególne względy, co niech się nie zdarza, lecz aby brać pod uwagę słabość. Przeto jeśli kto mniej potrzebuje, niech dziękuje Bogu i nie martwi się, kto zaś więcej potrzebuje, niech się upokarza z powodu swej słabości, a nie pyszni się okazanym mu miłosierdziem. W ten sposób członkowie zgromadzenia będą w pokoju. Przede wszystkim niech nigdy nie pojawia się występek szemrania z jakiegokolwiek powodu, czy to w słowach, czy przez jakiekolwiek znaki. Jeśli ktoś będzie na tym schwytany, niech ulegnie bardziej surowej karze.

Przede wszystkim trzeba wykorzenić w klasztorze tę wadę, aby nikt nie ważył się cokolwiek darować lub przyjmować bez pozwolenia opata lub mieć cokolwiek na własność; i to żadnej rzeczy: ani książki, ani tabliczki, ani rylca, w ogóle niczego. Nie wolno bowiem mnichom rozporządzać sobą samym ani swym ciałem, ani swoją wolą. Wszystkiego, czego potrzebują, mają się spodziewać od ojca klasztoru, więc nie wolno im mieć czegokolwiek, czego opat nie dał lub na co nie pozwolił. Wszystko ma być wspólne dla wszystkich, jak napisano; niech nikt nie nazywa jakiejkolwiek rzeczy swoją ani nie ośmiela się przywłaszczać jej sobie. Jeśliby kogo przyłapano na tym niegodziwym występku, niech będzie raz i drugi napomniany, a jeśli się nie poprawi, ma być ukarany.