Codziennie czynnie wypełniać przykazania Boże. Czystość miłować. Nikogo nie nienawidzić. Nie żywić zazdrości. Nie działać z nienawiści. Nie lubić sporów. Unikać zaszczytów. Szanować starszych. Miłować młodszych. W miłości Chrystusowej modlić się za nieprzyjaciół. Przed zachodem słońca pojednać się ze skłóconym. O miłosierdziu Bożym nigdy nie rozpaczać. Oto są narzędzia sztuki duchowej. Gdy będziemy się nimi nieustannie we dnie i w nocy posługiwali, a w dniu sądu je przedstawimy, otrzymamy od Pana tę nagrodę, którą nam przyrzekł: czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, to Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują. Warsztatem zaś, w którym to wszystko mamy pilnie wykonywać, są mury klasztoru i stałość w zgromadzeniu.

Obawiać się dnia sądu. Lękać się piekła. Całym pożądaniem duszy pragnąć życia wiecznego. Mieć codziennie przed oczyma grozę śmierci. O każdej porze czuwać nad uczynkami swego życia. Być przekonanym, że na każdym miejscu Bóg na nas patrzy. Złe myśli do serca przychodzące natychmiast o Chrystusa rozbijać i odkrywać je ojcu duchownemu. Strzec ust swoich od słów złych i przewrotnych. Nie lubować się w wielomówstwie. Nie wypowiadać słów próżnych lub pobudzających do śmiechu. Nie lubować się w częstym i głośnym śmiechu. Chętnie słuchać świętego czytania. Często oddawać się modlitwie. Codziennie na modlitwie Bogu wyznawać ze łzami i westchnieniem swoje dawne grzechy. Następnie poprawić się z tych grzechów. Nie dogadzać pragnieniom ciała. Własną wolę mieć w nienawiści. We wszystkim słuchać opata, choćby nawet sam inaczej czynił, czego nie daj Bóg, pamiętając na owo zalecenie Pańskie: Czyńcie to, co mówią, a nie róbcie tego, co czynią. Nie chcieć uchodzić za świętego, nim się nim zostanie, lecz naprzód być świętym, by opinia świętości była uzasadniona.

Nie wpadać w gniew. Czasu zawziętości nie przedłużać. W sercu podstępu nie chować. Nie dawać oznak fałszywego pokoju. Nie zaprzestawać miłości. Nie przysięgać, aby krzywo nie przysiąc. Głosić prawdę ze serca i z ust. Nie odpłacać złem za zło. Krzywdy nie wyrządzać, a wyrządzone cierpliwie znosić. Miłować nieprzyjaciół. Złorzeczącym nie złorzeczyć nawzajem, lecz właśnie ich błogosławić. Znosić prześladowanie dla sprawiedliwości. Nie być pysznym. Ani pijakiem. Ani żarłokiem. Nie być ospałym. Ani leniwym. Nie szemrać. Nie obmawiać. Pokładać w Bogu nadzieję. Kto dobro w sobie dostrzeże, niech je Bogu przypisuje, nie sobie. Niech zaś wie, że sam jest sprawcą złego, które popełnił i niech je sobie sam przypisuje.

Przede wszystkim miłować Pana Boga z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił. Następnie bliźniego jak siebie samego. Następnie nie zabijać. Nie cudzołożyć. Nie kraść. Nie pożądać. Nie mówić fałszywego świadectwa. Szanować wszystkich ludzi. Nie czynić drugiemu, czego nie chce każdy, aby mu czyniono. Wyrzec się samego siebie, aby iść za Chrystusem. Ciało umartwiać. Nie oddawać się rozkoszom. Kochać posty. Posilać ubogich. Odziać nagiego. Odwiedzać chorego. Pogrzebać zmarłego. Pomagać w utrapieniu. Pocieszać cierpiącego. Zerwać ze światowymi sprawami. Niczego nie przedkładać nad miłość Chrystusa.