Przede wszystkim i nade wszystko należy dbać o chorych, tak jak gdyby rzeczywiście służyło się Chrystusowi w ich osobach, bo On sam powiedział: Byłem chorym i odwiedziliście mnie i: Co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście to uczynili. Lecz i chorzy niech zważą, że służy im się na chwałę Bożą i niech nie dokuczają służącym i braciom nadmiernymi wymaganiami. Trzeba ich jednak cierpliwie znosić, gdyż przez nich zyskuje się obfitszą zasługę. Niech więc opat stara się jak najbardziej, aby chorzy nie cierpieli jakiegoś zaniedbania. Dla chorych braci wyznacza się osobną celę, a dla obsługi – brata ożywionego bojaźnią Boga, pilnego i troskliwego. Dozwoli się chorym używania kąpieli, ilekroć będzie to właściwe. Rzadziej należy pozwalać na to zdrowym, szczególnie młodym. Pozwoli się również chorym, całkiem słabym, na jedzenie mięsa, lecz kiedy im się poprawi, niech wedle zwyczaju powstrzymują się wszyscy od mięsa. Opat będzie czuwał z największym staraniem, aby chorzy nie byli zaniedbani przez szafarzy i obsługę, bo on jest odpowiedzialny za to, w czym przewinią uczniowie.

Pełniący służbę tygodniową otrzymują na jedną godzinę przed posiłkiem coś do picia i chleb ponad zwykłą porcję, aby w czasie posiłku służyli braciom bez szemrania i ciężkiego utrudzenia. Jednak w dni uroczyste mają poczekać, aż Msza zostanie odprawiona. Wchodzący i wychodzący ze służby tygodniowej, mają wobec wszystkich w kościele uklęknąć po skończeniu Jutrzni niedzielnej, prosząc o modlitwę. Kończący służbę niech odmówi ten werset: Błogosławiony jesteś Panie, Boże, który mi pomagałeś i pocieszałeś mnie. Trzykrotnie to powtórzy i otrzyma błogosławieństwo. Z kolei obejmujący służbę mówi: Boże wejrzyj ku wspomożeniu memu, Panie pośpiesz ku ratunkowi memu. To trzykrotnie wszyscy powtarzają, a otrzymawszy błogosławieństwo, podejmie obowiązek.

Bracia będą sobie nawzajem służyli. Nikt nie będzie zwolniony od służby w kuchni, chyba z powodu choroby albo zajęcia nader pożytecznego. Przez tę służbę zyskuje się większą zasługę i miłość. Słabym zaś przydzieli się pomocników, aby służyli bez przygnębienia. A w ogóle wszyscy mają mieć pomocników według stanu zgromadzenia i położenia miejsca. Jeżeli zgromadzenie jest liczne, szafarz jest zwolniony od służby w kuchni oraz ci, którzy, jak powiedzieliśmy, są zajęci czymś bardziej użytecznym. Wszyscy inni niech służą sobie nawzajem z miłością. Ten, który ma ukończyć służbę tygodniową, niech posprząta w sobotę, niech wypierze ręczniki, którymi bracia obcierają sobie ręce i nogi. Zarówno ten, który wychodzi ze służby, jak i ten, który ją obejmuje, mają umyć nogi wszystkim. Niech odda szafarzowi czyste i nie uszkodzone naczynia, których używał podczas służby. Szafarz zaś sam wręczy je rozpoczynającemu służbę tak, aby wiedział, co daje i co odbiera.

Napisane jest: Wydzielano każdemu stosownie do jego potrzeby. Nie mówimy, aby niektórym osobom okazywać szczególne względy, co niech się nie zdarza, lecz aby brać pod uwagę słabość. Przeto jeśli kto mniej potrzebuje, niech dziękuje Bogu i nie martwi się, kto zaś więcej potrzebuje, niech się upokarza z powodu swej słabości, a nie pyszni się okazanym mu miłosierdziem. W ten sposób członkowie zgromadzenia będą w pokoju. Przede wszystkim niech nigdy nie pojawia się występek szemrania z jakiegokolwiek powodu, czy to w słowach, czy przez jakiekolwiek znaki. Jeśli ktoś będzie na tym schwytany, niech ulegnie bardziej surowej karze.