Nie wpadać w gniew. Czasu zawziętości nie przedłużać. W sercu podstępu nie chować. Nie dawać oznak fałszywego pokoju. Nie zaprzestawać miłości. Nie przysięgać, aby krzywo nie przysiąc. Głosić prawdę ze serca i z ust. Nie odpłacać złem za zło. Krzywdy nie wyrządzać, a wyrządzone cierpliwie znosić. Miłować nieprzyjaciół. Złorzeczącym nie złorzeczyć nawzajem, lecz właśnie ich błogosławić. Znosić prześladowanie dla sprawiedliwości. Nie być pysznym. Ani pijakiem. Ani żarłokiem. Nie być ospałym. Ani leniwym. Nie szemrać. Nie obmawiać. Pokładać w Bogu nadzieję. Kto dobro w sobie dostrzeże, niech je Bogu przypisuje, nie sobie. Niech zaś wie, że sam jest sprawcą złego, które popełnił i niech je sobie sam przypisuje.

Przede wszystkim miłować Pana Boga z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił. Następnie bliźniego jak siebie samego. Następnie nie zabijać. Nie cudzołożyć. Nie kraść. Nie pożądać. Nie mówić fałszywego świadectwa. Szanować wszystkich ludzi. Nie czynić drugiemu, czego nie chce każdy, aby mu czyniono. Wyrzec się samego siebie, aby iść za Chrystusem. Ciało umartwiać. Nie oddawać się rozkoszom. Kochać posty. Posilać ubogich. Odziać nagiego. Odwiedzać chorego. Pogrzebać zmarłego. Pomagać w utrapieniu. Pocieszać cierpiącego. Zerwać ze światowymi sprawami. Niczego nie przedkładać nad miłość Chrystusa.

Niech  wszyscy we wszystkich sprawach trzymają się Reguły jako mistrzyni i niech nikt lekkomyślnie od niej się nie odchyla. Niech nikt w klasztorze nie idzie za pragnieniami swego serca. Niech nikt się nie waży spierać ze swym opatem zuchwale czy też poza klasztorem. Gdyby zaś ktoś się odważył, podlega odpowiedniej karze. Jednak sam opat ma wszystko robić z bojaźnią Bożą i z zachowaniem Reguły, wiedząc z całą pewnością, że zda sprawę Bogu, Najsprawiedliwszemu Sędziemu, ze wszystkich swoich zarządzeń. Jeśli idzie o mniej ważne sprawy, dotyczące dobra klasztoru, niech opat zasięgnie rady u starszych, zgodnie z tym, co napisano: Rób wszystko z radą, a nie będziesz żałował po uczynku.