Trzeba stosować odpowiednią miarę do każdego wieku i każdego stopnia inteligencji. Dlatego też, gdy przewinią chłopcy albo młodzieńcy, albo tacy, którzy nie mogą pojąć, jaką karą jest wyłączenie ze wspólnoty, to należy ich karać albo surowszym postem, albo dotkliwszą chłostą, aby się poprawili.

Brat, który opuścił klasztor z własnej winy, jeżeli zechce powrócić, ma najpierw ślubować poprawę zupełną z błędu, który spowodował odejście. Przyjmie się go na ostatnie miejsce, aby wypróbować jego pokorę. Jeśli ponownie odejdzie, ma się go przyjmować aż do trzeciego razu. Ma wiedzieć, że potem nie będzie miał żadnej drogi powrotu.

Jeśli któryś brat często upominany, a nawet wyłączony ze wspólnoty za jakąś winę, nie poprawia się, trzeba użyć surowszej kary, to jest ukarać go chłostą. Jeśli i wtedy się nie poprawi, albo nawet, broń Boże, uniesiony pychą, zechce bronić swego postępowania, to niech opat uczyni to, co mądry lekarz: skoro użył okładów i maści upomnień, lekarstw Pisma Świętego, a wreszcie wypalania klątwą lub chłostą rózgami, gdy jednak widzi, że jego wysiłki do niczego nie prowadzą, niech ucieknie się do silniejszego środka, to jest do modlitwy swojej i braci za winnego, aby Bóg, który wszystko może, uzdrowił chorego brata. Jeżeli i w ten sposób nie będzie uleczony, niech opat użyje żelaza do cięcia, jak mówi Apostoł: Usuńcie zło spośród was, i znowu: Jeśli niewierny odchodzi, niech odejdzie, aby jedna owca chora nie zaraziła całej trzody.

Opat powinien się opiekować z całą troskliwością braćmi, którzy zawinili: Bo lekarz potrzebny jest nie zdrowym, lecz chorującym. Dlatego powinien użyć wszystkich środków, jak roztropny lekarz. Niech posyła „sympektów”, to jest braci starszych i mądrych, którzy jakoby w tajemnicy pocieszaliby brata w rozterce i skłaniali do pokornego zadośćuczynienia; będą go pocieszali, aby nadmiar smutku go nie przygniótł. Jak mówi Apostoł: Trzeba wzmocnić miłość ku niemu, więc niech wszyscy za niego się modlą. Opat powinien wielce się starać z zapałem, z przenikliwością i gorliwością, aby nie zgubić żadnej z powierzonych mu owiec. Niechaj wie, że podjął się opieki nad duszami zdrowymi. Niech się obawia groźby proroka, przez którego Bóg mówi: Co widzieliście tłustego, braliście dla siebie, a co było słabe, odrzucaliście. Niech naśladuje czuły przykład Dobrego Pasterza, który pozostawiwszy na górach dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, poszedł szukać jednej, która zabłądziła. I tak się ulitował nad jej słabością, że raczył ją włożyć na swoje święte ramiona i odnieść do trzody.