Jeśli się ktoś pomyli recytując psalm, responsorium, antyfonę lub lekcję i jeśli nie upokorzy się tam przed wszystkimi przez zadośćuczynienie, ma być surowiej ukarany. Nie chciał bowiem przez pokorę naprawić tego, w czym zawinił przez niedbalstwo. Chłopcy za takie przewinienia mają być ukarani chłostą.

Ten, który za ciężkie przewinienia został wyłączony ze wspólnoty w kościele i przy stole, ma upaść na ziemię przed drzwiami kościoła pod koniec odprawiania Oficjum Bożego i nie będzie się odzywał, złoży głowę twarzą do ziemi i rozciągnie się pod stopy wychodzących z kościoła. Będzie to robił, dopóki opat nie osądzi, że zadośćuczynił. Kiedy mu opat rozkaże, rzuci się do stóp opata i wszystkich braci, aby się za niego modlili. Wtedy, jeśli opat nakaże, będzie przyjęty do chóru na miejsce, które mu opat wyznaczy. Nie będzie mu jednak wolno bez ponownego polecenia opata intonować psalmu lub czytać lekcji czy czegokolwiek innego. Na wszystkich Godzinach, gdy kończy się Boże Oficjum, rzuci się na ziemię na tym miejscu, na którym stoi. I będzie tak zadośćczynić, dopóki opat nie powie, żeby przestał. Ci zaś, których wyłączono za lżejsze winy tylko od stołu, mają zadośćuczynić w kościele; mają to robić aż do zarządzenia opata, który ich pobłogosławi i powie: „Już wystarczy”.

Kto nie przyjdzie do stołu przed wersetem, aby wszyscy razem mogli odmówić werset i modlić się, a potem wszyscy jednocześnie zasiąść do stołu, kto więc nie przyjdzie przez niedbalstwo albo z własnej winy, ma być upomniany aż do drugiego razu. Jeśli się po tym nie poprawi, nie dozwoli mu się uczestniczyć we wspólnym posiłku, lecz wykluczony z towarzystwa braci i pozbawiony swej porcji wina ma jeść sam, póki nie zrobi zadośćuczynienia i nie poprawi się. Tak samo ma być ukarany ten, kto jest nieobecny na wersecie odmawianym po posiłku. Niech nikt się nie ośmiela cokolwiek jeść i pić przed naznaczoną godziną posiłku albo po niej. Jeżeli natomiast przełożony coś daje, a brat odmówi przyjęcia, to kiedy będzie chciał dostać to, czego przedtem nie przyjął albo też coś innego, niech niczego nie dostanie, póki odpowiednio się nie poprawi.

O godzinie Bożego Oficjum, zaledwie zabrzmi sygnał, trzeba zostawić wszystko, co się miało w rękach i z największym pośpiechem pobiec; poważnie jednak, aby nie było sposobności do żartów. Niczego nie wolno stawiać wyżej niż Boże Oficjum. Jeśli ktoś nadejdzie na nocne Wigilie po Chwała Ojcu psalmu dziewięćdziesiątego czwartego, który z tego powodu będzie odmawiany z ociąganiem i powoli – nie ma zająć swego miejsca w chórze, lecz ostatnie miejsce. Albo uda się tam, gdzie opat wyznaczy miejsce dla takich niedbałych, gdzie by go mógł widzieć opat i całe zgromadzenie. Zostanie tam, póki po ukończeniu Oficjum Bożego nie odpokutuje publicznym zadośćuczynieniem. Dlatego zaś uznaliśmy, że powinni stanąć na ostatnim miejscu lub na osobności, aby się poprawili ze wstydu, że wszyscy na nich patrzą. Bo gdyby zostawali poza kościołem, mógłby się znaleźć taki, który by się położył i usnął albo, siedząc poza kościołem, zajął się plotkami i nastręczył sposobność dla złego ducha. Niech więc wchodzą do środka, aby nie wszystko stracili i mogli się poprawić. Na Godzinach dziennych, kto nadejdzie na Oficjum Boże po wersecie i Chwała Ojcu pierwszego psalmu mówionego po wersecie, niech zajmie ostatnie miejsce zgodnie z przepisami, któreśmy dopiero co podali. Niech nie waży łączyć się z chórem śpiewających, zanim uczyni zadośćuczynienie, chyba że opat mu pozwoli, przebaczając. Ale i wtedy winien zadośćuczynienie za swoją winę.