Przede wszystkim niech nie troszczy się zbytnio o rzeczy przemijające, ziemskie i znikome, zaniedbując i lekceważąc zbawienie dusz jemu powierzonych. Niech stale ma na myśli, że podjął się kierownictwa dusz i że z nich przyjdzie mu zdać rachunek. Niech się nie niepokoi z powodu niewielkich być może zasobów, lecz niech pamięta, co napisano: Szukajcie naprzód Królestwa Bożego i sprawiedliwości Jego, a wszystko inne będzie wam przydane i znowu: Niczego nie brak bojącym się Boga. Niech wie, że kto się podjął kierownictwa duszami, winien przygotować się do zdania rachunku. Niech rozumie, że ilukolwiek braci by miał pod swoją opieką, to na pewno w dniu sądu zda Panu sprawę z tych wszystkich dusz, a nadto niewątpliwie i ze swojej własnej. I tak, niech się zawsze obawia przyszłego badania ze strony Pasterza, o powierzone mu owce, ponieważ tak jak strzeże innych, tak też będzie musiał zdać sprawę z własnego życia i jeżeli przez swoje napomnienia służył innym do uwolnienia się z błędów, i on sam okazał się uwolniony od własnych wad.

Opat  powinien zawsze pamiętać, kim jest, pamiętać, jaki mu tytuł przysługuje i wiedzieć, że komu więcej powierzono, od tego więcej się wymaga. Niech wie, jak trudnej i uciążliwej rzeczy się podejmuje, a mianowicie kierować duszami i dostosowywać się do charakterów wielu ludzi; dla jednego ma mieć pochwały, dla drugiego nagany, dla innego wreszcie rady, zależnie od usposobienia i inteligencji każdego. Tak niech się wczuwa i stosuje do wszystkich, aby nie tylko nie dopuścić szkody w powierzonej mu trzodzie, ale aby się radować wzrostem dobrej trzody.

W swoim nauczaniu opat powinien zawsze stosować się do wskazówki Apostoła, mówiącego: Upominaj, proś i gań. Znaczy to, że stosując postępowanie do okoliczności, niech przeplata pochwały groźbami, niech raz okazuje surowość nauczyciela, raz znowu dobroć ojca. A więc powinien surowiej upominać niekarnych i niespokojnych, posłusznych zaś, łagodnych i cierpliwych prosić, aby postępowali w dobrym. Zalecamy mu, aby niedbałych i buntowników ganił i karał. Niech nie zamyka oczu na grzechy błądzących, lecz skoro tylko zaczną się pokazywać, niech je, jak może, doszczętnie wykorzenia, pamiętając o losie Helego, kapłana w Silo. Zacniejszych i pojętniejszych niech upomina przez jedną czy drugą ustną naganę, natomiast złych, upartych, pysznych i nieposłusznych niech poskramia rózgą lub innymi cielesnymi karami, gdy tylko zaczną grzeszyć. Niech wie, co napisano: Głupiego nie poprawisz słowami, a gdzie indziej: Uderz syna swego rózgą, a wybawisz jego duszę od śmierci.

Niech nikogo w klasztorze nie wyróżnia. Niech nie kocha jednego więcej niż drugiego, chyba że stwierdzi, iż ktoś jest lepszy, czy to przez dobre uczynki, czy też przez posłuszeństwo. Niech nie ceni więcej wolnego niż przybyłego jako niewolnik, chyba że jest inny rozsądny powód. Jeśli opat będzie uważał, że słuszność nakazuje tak postąpić, niech działa bez względu na stan podwładnego. Jeśli słusznej przyczyny nie ma, niech każdy zachowuje swoje miejsce, bo czy wolny, czy niewolnik, wszyscy jesteśmy jedno w Chrystusie i pod jednym Panem pełnimy jednakową służbę wojskową, gdyż Bóg nie robi różnicy między ludźmi. O tyle tylko Bóg nas wyróżnia, o ile okazujemy się lepsi od innych dzięki dobrym uczynkom i pokorni. Niech więc opat ma jednakową miłość dla wszystkich, niech przestrzega jednakowej karności u wszystkich zależnie od zasługi