Niech nie zezwala się łatwo na wstąpienie temu, który przychodzi do klasztoru; należy uczynić tak, jak każe Apostoł: Wypróbujcie duchy, czy są z Boga. Jeśli więc przybysz puka wytrwale i gdy się stwierdzi, że znosi cierpliwie wyrządzone mu obelgi i trudności przy wstąpieniu przez cztery lub pięć dni, jeśli trwa przy swej prośbie, należy mu pozwolić na wstąpienie i niech przez kilka dni pozostaje w izbie gości. Potem zamieszka w izbie nowicjuszy, gdzie oni mają rozmyślać, jadać i sypiać. (…) Trzeba mu przedstawić wszystko, co jest twarde i surowe w drodze, którą idziemy do Boga. Jeśli przyrzeknie, że wytrwa w stałości, to po upływie dwu miesięcy należy mu odczytać tę Regułę w całości i powiedzieć mu: „Oto prawo, pod którym chcesz walczyć, jeśli możesz je zachować, wejdź, jeżeli nie możesz, odejdź swobodnie”. Jeśli nadal trwać będzie, trzeba go odprowadzić do wspomnianej izby nowicjuszy i znowu będzie się wypróbowywać jego cierpliwość wszelkimi sposobami.

Po upływie sześciu miesięcy czyta mu się Regułę, aby wiedział, czego się podejmuje.   Jeżeli w dalszym ciągu nie zmienia postanowienia, należy mu po czterech miesiącach ponownie odczytać Regułę. Jeżeli po rozważeniu w duszy przyrzeknie, że będzie wszystkiego przestrzegać, że wypełni, cokolwiek mu nakażą, to należy przyjąć go do zgromadzenia, a on niech wie, że prawo Reguły postanawia, iż od owego dnia nie wolno mu opuścić klasztoru ani zrzucić z szyi jarzma Reguły, skoro po tak długiej rozwadze wolno mu było albo się wymówić, albo je podjąć. Brat przyjmowany ma w kościele wobec wszystkich przyrzec swą stałość, zakonność obyczajów swoich i posłuszeństwo, w obliczu Boga i świętych Jego. Niech wie, że jeśli kiedykolwiek postąpi niezgodnie z przyrzeczeniem, będzie potępiony przez Tego, z którego się naigrawa.

Jeżeli są w klasztorze rzemieślnicy, niech swoje rzemiosło wykonują z całą pokorą, za pozwoleniem opata. Gdyby który z nich pysznił się ze znajomości swego fachu i z tego, że przynosi korzyść klasztorowi, niech mu zakażą wykonywania jego zawodu, o ile się nie upokorzy i opat nie pozwoli mu na nowo. Jeżeli ma się sprzedać cokolwiek z wyrobów rzemieślniczych, to niech ci, którzy zajmują się sprzedażą, baczą, aby nie popełnili jakiegoś oszustwa. Niech zawsze pamiętają o Ananiaszu i Safirze, aby nie zaznali śmierci duszy ci, którzy dopuścili się jakiegoś oszustwa w sprawach klasztoru, tak jak tamtych spotkała śmierć ciała. Należy czuwać, by nie wkradła się chciwość w naznaczeniu ceny. Należy sprzedać nieco taniej niż inni świeccy, aby Bóg we wszystkim był uwielbiony.

Opat powinien zawsze jadać z gośćmi i pielgrzymami. Kiedy gości jest niewielu, może wezwać braci, których zechce. Należy jednak zostawić z braćmi jednego lub dwu starszych dla zachowania karności.

Jako pościel na łóżku wystarczą siennik, prześcieradło, koc i poduszka. Opat powinien często kontrolować łóżka, aby nie było tam przywłaszczonych przedmiotów. Jeśli znajdzie się u kogo rzecz, której nie otrzymał od opata, ma być jak najsurowiej ukarany. Aby ten grzech własności gruntownie wykorzenić, niech opat daje wszystko, co jest potrzebne; kukullę, tunikę, pończochy, trzewiki, pas, nóż, rylec, igłę, chustkę, tabliczki, aby nikt się nie wymawiał potrzebą. Niech opat zawsze bierze pod uwagę owo zdanie z Dziejów Apostolskich: Dawano każdemu, czego potrzebował. Niech więc opat uwzględnia słabość potrzebujących, a nie złą wolę zawistnych. Niech jednak pamięta przy wszystkich decyzjach o Bożej odpłacie.