Pierwszy stopień pokory to posłuszeństwo bez zwłoki. Przystoi ono tym, którzy niczego droższego nad Chrystusa nie znają, czy to dlatego, że ślubowali świętą służbę, czy z obawy piekła, czy dla chwały życia wiecznego. Oni, zaledwie przełożony rozkazał, nie dopuszczają zwłoki w wykonaniu rozkazu, tak jak gdyby rozkaz był od Boga. O nich mówi Pan: Był Mi posłuszny, gdy uchem usłyszał. On też mówi nauczającym: Kto was słucha, Mnie słucha. Tacy więc natychmiast poniechają swych spraw, własnych zamiarów się wyrzekną, ręce od zajęć odłożą, nie będą kończyć tego, co robili; uczynki ich postępują za głosem rozkazującego, bo nogami ich kieruje posłuszeństwo. Szybko, jakby w jednym momencie dokonuje się zarówno polecenie mistrza, jak i doskonałe dzieło ucznia, a bojaźń Boża przyspiesza wykonanie rozkazu. Ci, których miłość prowadzi do życia wiecznego, wybierają wąską drogę, skoro Pan mówi: Droga wiodąca do życia jest ciasna, aby nie żyć zgodnie z własną wolą i pragnieniami, nie dawać posłuchu żądzom rozkoszy, lecz iść zgodnie z sądem i pod władzą kogoś innego, lecz także poddają się pod władzę kogoś innego, żyjąc w klasztorze pod rządami opata, zamiast pragnąć samemu posiadać ten tytuł. Tacy ludzie niewątpliwie naśladują owo Pańskie zdanie: Nie przyszedłem pełnić wolę moją, lecz Tego, który Mnie posłał.

Codziennie czynnie wypełniać przykazania Boże. Czystość miłować. Nikogo nie nienawidzić. Nie żywić zazdrości. Nie działać z nienawiści. Nie lubić sporów. Unikać zaszczytów. Szanować starszych. Miłować młodszych. W miłości Chrystusowej modlić się za nieprzyjaciół. Przed zachodem słońca pojednać się ze skłóconym. O miłosierdziu Bożym nigdy nie rozpaczać. Oto są narzędzia sztuki duchowej. Gdy będziemy się nimi nieustannie we dnie i w nocy posługiwali, a w dniu sądu je przedstawimy, otrzymamy od Pana tę nagrodę, którą nam przyrzekł: czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, to Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują. Warsztatem zaś, w którym to wszystko mamy pilnie wykonywać, są mury klasztoru i stałość w zgromadzeniu.

Obawiać się dnia sądu. Lękać się piekła. Całym pożądaniem duszy pragnąć życia wiecznego. Mieć codziennie przed oczyma grozę śmierci. O każdej porze czuwać nad uczynkami swego życia. Być przekonanym, że na każdym miejscu Bóg na nas patrzy. Złe myśli do serca przychodzące natychmiast o Chrystusa rozbijać i odkrywać je ojcu duchownemu. Strzec ust swoich od słów złych i przewrotnych. Nie lubować się w wielomówstwie. Nie wypowiadać słów próżnych lub pobudzających do śmiechu. Nie lubować się w częstym i głośnym śmiechu. Chętnie słuchać świętego czytania. Często oddawać się modlitwie. Codziennie na modlitwie Bogu wyznawać ze łzami i westchnieniem swoje dawne grzechy. Następnie poprawić się z tych grzechów. Nie dogadzać pragnieniom ciała. Własną wolę mieć w nienawiści. We wszystkim słuchać opata, choćby nawet sam inaczej czynił, czego nie daj Bóg, pamiętając na owo zalecenie Pańskie: Czyńcie to, co mówią, a nie róbcie tego, co czynią. Nie chcieć uchodzić za świętego, nim się nim zostanie, lecz naprzód być świętym, by opinia świętości była uzasadniona.

Nie wpadać w gniew. Czasu zawziętości nie przedłużać. W sercu podstępu nie chować. Nie dawać oznak fałszywego pokoju. Nie zaprzestawać miłości. Nie przysięgać, aby krzywo nie przysiąc. Głosić prawdę ze serca i z ust. Nie odpłacać złem za zło. Krzywdy nie wyrządzać, a wyrządzone cierpliwie znosić. Miłować nieprzyjaciół. Złorzeczącym nie złorzeczyć nawzajem, lecz właśnie ich błogosławić. Znosić prześladowanie dla sprawiedliwości. Nie być pysznym. Ani pijakiem. Ani żarłokiem. Nie być ospałym. Ani leniwym. Nie szemrać. Nie obmawiać. Pokładać w Bogu nadzieję. Kto dobro w sobie dostrzeże, niech je Bogu przypisuje, nie sobie. Niech zaś wie, że sam jest sprawcą złego, które popełnił i niech je sobie sam przypisuje.