Przepaszmy więc biodra nasze wiarą i pełnieniem dobrych uczynków, prowadzeni przez Ewangelię, podążajmy Jego drogami, abyśmy zasłużyli ujrzeć Tego, który nas wezwał do swego Królestwa. Wcale nie dochodzi się do Przybytku tego Królestwa, w którym chcemy mieszkać, jeśli się nie biegnie drogą dobrych uczynków. Zapytajmy jednak Pana razem z prorokiem, mówiąc doń: Panie, kto zamieszka w Twoim przybytku, kto spocznie na Twej świętej górze?
Po takim zapytaniu posłuchajmy, bracia, Pana, który odpowiada i wskazuje nam drogę do swego przybytku, mówiąc: Ten, kto chodzi bez zmazy i postępuje sprawiedliwie, kto mówi prawdę w swym sercu, kto nie popełnia podstępu swym językiem, kto nie wyrządził krzywdy bliźniemu swemu, kto nie dał wiary potwarzy rzuconej na bliźniego.
Kto złośliwego diabła, czymkolwiek by go kusił, razem z jego pokusami, gdy tylko się narodzą, odpychając od oczu swego serca, wniwecz obraca, a wymysły jego za nic ma i o Chrystusa rozbija. Ci, którzy bojąc się Boga, nie wbijają się w pychę z powodu swego dobrego sprawowania, lecz przekonani, że dzięki Bogu dzieje się to, co jest z nich dobre, a nie z ich własnej mocy, uwielbiają Pana, który w nich działa, mówiąc z prorokiem: Nie nam Panie nie nam, ale imieniu Twemu daj chwałę.
Jak nawet Apostoł Paweł niczego sobie nie przypisywał ze swego apostołowania, lecz mówił: Z łaski Boga jestem tym, czym jestem. Powiedział także: Kto się chlubi, niech w Panu się chlubi.

Pan, szukając robotnika swego w gromadzie ludu, do którego tak woła, mówi ponownie: Czy jest człowiek, który chce żyć i pragnie ujrzeć dni dobre? A gdy ty, słysząc to, odpowiesz: „Oto ja”, Bóg ci powie: „Jeśli chcesz posiąść życie prawdziwe i wieczne, «pohamuj swój język od złego i niech twoje wargi nie głoszą podstępu. Odwróć się od zła, a czyń dobro. Szukaj pokoju i idź za nim».
Gdy tak będziecie postępować, moje oczy będą na was zwrócone, a uszy moje na wasze modlitwy i zanim Mnie wezwiecie, powiem: «Oto jestem przy was»”. Bracia najdrożsi, czy jest coś słodszego dla nas nad ten głos Pański, który nas zachęca? Oto Pan wskazuje nam w dobroci swojej drogę życia.

Powstańmy więc wreszcie, skoro Pismo nas budzi i woła: Już pora, abyśmy ze snu powstali. Otwórzmy oczy na przebóstwiające światło. Uważnymi uszami słuchajmy głosu Bożego, który codziennie woła i nas upomina: Jeśli dzisiaj usłyszycie głos Jego, niech serca wasze nie będą twarde. I znowu: Kto ma uszy zdolne słyszeć, niech słucha, co mówi Duch do Kościołów. A co takiego mówi? Przyjdźcie, synowie, słuchajcie mnie; nauczę was bojaźni Pańskiej. Biegnijcie, póki wam służy światło życia, aby was nie pochłonęły ciemności śmierci.

Posłuchaj, synu, pouczeń Mistrza i nastaw ucho serca twojego. Przyjmij chętnie napomnienia miłosiernego ojca i niezawodnie wypełniaj, abyś przez pracowite posłuszeństwo powrócił do Tego, od któregoś się oddalił przez opieszałe nieposłuszeństwo. Do ciebie więc zwracają się teraz moje słowa, skoro, wyrzekając się własnej woli i zamierzając być żołnierzem Chrystusa Pana, prawdziwego Króla, przyjmujesz bardzo mocną i szlachetną broń posłuszeństwa. Przede wszystkim proś w najusilniejszych modlitwach, aby On do skutku doprowadził, cokolwiek dobrego rozpoczniesz. Niech Ten, który raczył już zaliczyć nas do grona synów, nie musiał nigdy smucić się z powodu naszych złych czynów. Trzeba bowiem w każdym czasie zrobić dobry użytek z dóbr, którymi nas wyposażył, aby nie tylko jak rozgniewany Ojciec nie wydziedziczył kiedyś nas, swoich synów, lecz jak groźny Pan, oburzony naszymi występkami, nie wydał na wieczną karę niegodziwe sługi, które nie chciały iść za Nim do chwały.