A więc młodsi mają szanować starszych, a starsi niech kochają młodszych. Kiedy będą ze sobą rozmawiali, nie będzie wolno nikomu mówić drugiemu tylko po imieniu, lecz niech starsi nazywają młodszych braćmi, a młodsi starszych wielebnymi ojcami, co wyraża szacunek dla ojcostwa. A skoro wierzymy, że opat zastępuje Chrystusa, trzeba go nazywać panem i opatem; nie dlatego, żeby on sam rościł sobie do tego prawo, ale przez cześć i miłość dla Chrystusa. Opat sam niech o tym myśli i tak postępuje, aby był godny takiego uszanowania. Gdy bracia się spotykają, niech młodszy prosi starszego o błogosławieństwo. Gdy starszy nadejdzie, młodszy ma powstać i ustąpić mu miejsca, aby usiadł. I niech sam nie siada, póki go starszy nie zaprosi. W ten sposób będzie spełnione to, co napisano: Nawzajem uprzedzajcie się w uprzejmości. Mali chłopcy i młodzieńcy mają pozostać na swych miejscach w kościele i przy stole, przestrzegając karności. Ale i gdzie indziej, wszędzie, mają być pod nadzorem i opieką, póki nie dojdą do wieku roztropnego.

Bracia będą zachowywali swoje miejsca w zgromadzeniu stosownie do czasu wstąpienia do klasztoru, do zasługi życia i rozporządzenia opata. Niech opat nie wprowadza zamieszania do powierzonej mu trzody i niech nie wydaje niesprawiedliwych zarządzeń, jak gdyby przysługiwało mu prawo do samowoli. Niech zawsze pamięta, że zda Bogu rachunek ze wszystkich swoich sądów i uczynków. Niech więc bracia przystępują do pocałunku pokoju, do Komunii, niech intonują psalmy i zajmują miejsca w chórze w tej kolejności, którą opat ustanowił lub która im przysługuje z racji czasu wstąpienia. Wiek nie będzie decydował ani przesądzał o kolejności w żadnym miejscu, gdyż Samuel i Daniel, będąc chłopcami, sądzili starszych. A więc z wyjątkiem tych, których opat z określonych powodów posunął wyżej albo przesunął niżej dla uzasadnionych względów – jak już powiedzieliśmy – niech wszyscy inni zajmują miejsca zależnie od czasu wstąpienia do klasztoru. Na przykład ten, który przybył do klasztoru o godzinie drugiej, niech wie, że jest młodszy od tego, który przybył o godzinie pierwszej, bez względu na wiek i godność. Chłopców zaś mają wszyscy i we wszystkich okolicznościach utrzymywać w karności.

Jeżeli opat będzie sobie życzył, aby mu wyświęcono kapłana lub diakona, niech wybierze ze swych mnichów takiego, który jest godzien sprawować kapłaństwo. Niech wyświęcony wystrzega się wyniosłości i pychy. Niech sobie na nic nie pozwala, czego mu opat nie poleci, wiedząc, że daleko więcej obowiązuje go Reguła. Niech z racji kapłaństwa nie zapomina o posłuszeństwie dla Reguły i o karności, lecz niech coraz bardziej pogrąża się w Bogu. Zawsze będzie zachowywał miejsce swego wejścia do klasztoru, z wyjątkiem, gdy celebruje przy ołtarzu albo też wtedy, gdy wybór zgromadzenia lub wola opata posunie go wyżej za zasługi życia. Niech wie jednak, że ma zachowywać zasady ustanowione dla dziekanów i przeorów. Gdyby ośmielił się inaczej postępować, ma być sądzony nie jako kapłan, lecz jako buntownik. Jeśli często upominany nie poprawi się, należy odwołać się do władzy biskupa. Gdyby i wtedy się nie poprawił, a jego winy były widoczne, należy go wypędzić z klasztoru, jednak tylko o ile okaże taki upór, że ani nie zechce się poddać, ani przestrzegać Reguły.