Pierwszy stopień pokory to posłuszeństwo bez zwłoki. Przystoi ono tym, którzy niczego droższego nad Chrystusa nie znają, czy to dlatego, że ślubowali świętą służbę, czy z obawy piekła, czy dla chwały życia wiecznego. Oni, zaledwie przełożony rozkazał, nie dopuszczają zwłoki w wykonaniu rozkazu, tak jak gdyby rozkaz był od Boga. O nich mówi Pan: Był Mi posłuszny, gdy uchem usłyszał. On też mówi nauczającym: Kto was słucha, Mnie słucha. Tacy więc natychmiast poniechają swych spraw, własnych zamiarów się wyrzekną, ręce od zajęć odłożą, nie będą kończyć tego, co robili; uczynki ich postępują za głosem rozkazującego, bo nogami ich kieruje posłuszeństwo. Szybko, jakby w jednym momencie dokonuje się zarówno polecenie mistrza, jak i doskonałe dzieło ucznia, a bojaźń Boża przyspiesza wykonanie rozkazu. Ci, których miłość prowadzi do życia wiecznego, wybierają wąską drogę, skoro Pan mówi: Droga wiodąca do życia jest ciasna, aby nie żyć zgodnie z własną wolą i pragnieniami, nie dawać posłuchu żądzom rozkoszy, lecz iść zgodnie z sądem i pod władzą kogoś innego, lecz także poddają się pod władzę kogoś innego, żyjąc w klasztorze pod rządami opata, zamiast pragnąć samemu posiadać ten tytuł. Tacy ludzie niewątpliwie naśladują owo Pańskie zdanie: Nie przyszedłem pełnić wolę moją, lecz Tego, który Mnie posłał.

Codziennie czynnie wypełniać przykazania Boże. Czystość miłować. Nikogo nie nienawidzić. Nie żywić zazdrości. Nie działać z nienawiści. Nie lubić sporów. Unikać zaszczytów. Szanować starszych. Miłować młodszych. W miłości Chrystusowej modlić się za nieprzyjaciół. Przed zachodem słońca pojednać się ze skłóconym. O miłosierdziu Bożym nigdy nie rozpaczać. Oto są narzędzia sztuki duchowej. Gdy będziemy się nimi nieustannie we dnie i w nocy posługiwali, a w dniu sądu je przedstawimy, otrzymamy od Pana tę nagrodę, którą nam przyrzekł: czego oko nie widziało ani ucho nie słyszało, to Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują. Warsztatem zaś, w którym to wszystko mamy pilnie wykonywać, są mury klasztoru i stałość w zgromadzeniu.

Obawiać się dnia sądu. Lękać się piekła. Całym pożądaniem duszy pragnąć życia wiecznego. Mieć codziennie przed oczyma grozę śmierci. O każdej porze czuwać nad uczynkami swego życia. Być przekonanym, że na każdym miejscu Bóg na nas patrzy. Złe myśli do serca przychodzące natychmiast o Chrystusa rozbijać i odkrywać je ojcu duchownemu. Strzec ust swoich od słów złych i przewrotnych. Nie lubować się w wielomówstwie. Nie wypowiadać słów próżnych lub pobudzających do śmiechu. Nie lubować się w częstym i głośnym śmiechu. Chętnie słuchać świętego czytania. Często oddawać się modlitwie. Codziennie na modlitwie Bogu wyznawać ze łzami i westchnieniem swoje dawne grzechy. Następnie poprawić się z tych grzechów. Nie dogadzać pragnieniom ciała. Własną wolę mieć w nienawiści. We wszystkim słuchać opata, choćby nawet sam inaczej czynił, czego nie daj Bóg, pamiętając na owo zalecenie Pańskie: Czyńcie to, co mówią, a nie róbcie tego, co czynią. Nie chcieć uchodzić za świętego, nim się nim zostanie, lecz naprzód być świętym, by opinia świętości była uzasadniona.