Trzeba więc nam ustanowić szkołę służby Pańskiej. Spodziewamy się, że w tym ustanowieniu nie zarządzimy niczego uciążliwego. Lecz gdyby nawet trafiło się coś trudniejszego, stosownie do słusznych powodów, celem wykorzenienia wad lub zachowania miłości, to nie wzdragaj się od razu przejęty strachem przed drogą zbawienia, której początek jest z konieczności trudny.
W miarę jednak, jak się postępuje w życiu wspólnym i wierze, rozszerza się serce i z niewysłowioną słodyczą miłości biegnie się drogą przykazań Bożych. Abyśmy, nie odstępując nigdy od tego nauczania i pozostając w tej nauce aż do śmierci w klasztorze, zasłużyli przez cierpliwość być uczestnikami męki Chrystusa, aby Pan uczynił nas współdziedzicami Jego królestwa. [Amen.]

Gdy więc, bracia, pytaliśmy Pana, kto będzie mieszkał w Jego Przybytku, usłyszeliśmy pouczenie, co zrobić, aby tam zamieszkać. Obyśmy mogli wypełnić to, co obowiązuje tych, którzy chcą mieszkać u Boga. Trzeba więc przygotować serca i ciała nasze do walki o święte posłuszeństwo przykazaniom, a skoro nie staje sił naturze naszej, prośmy Pana, aby rozkazał swej łasce, by nam udzieliła pomocy. Jeśli, pragnąc uniknąć kary piekła, chcemy otrzymać życie wieczne, to póki mamy sposobność wszystkiego dopełnić w świetle tego życia, musimy biec i działać tak, aby się to nam przydało w wieczności.

Również i Pan powiada w Ewangelii: Tego, kto słucha tych słów moich i pełni je, przyrównam do człowieka mądrego, który zbudował swój dom na skale; wylały rzeki, powiały wiatry i uderzyły na ów dom, a on nie upadł, bo był zbudowany na skale.
Tak powiedziawszy, Pan oczekuje, abyśmy na Jego święte upomnienia odpowiadali codziennie czynami. Dlatego przedłuża nam dni tego żywota, by dać nam czas na poprawę z grzechów, według słów Apostoła: Czy nie wiesz, że Boża cierpliwość prowadzi cię do pokuty? Dobry Pan mówi bowiem: Nie chcę śmierci grzesznika, lecz by się nawrócił i żył.

Przepaszmy więc biodra nasze wiarą i pełnieniem dobrych uczynków, prowadzeni przez Ewangelię, podążajmy Jego drogami, abyśmy zasłużyli ujrzeć Tego, który nas wezwał do swego Królestwa. Wcale nie dochodzi się do Przybytku tego Królestwa, w którym chcemy mieszkać, jeśli się nie biegnie drogą dobrych uczynków. Zapytajmy jednak Pana razem z prorokiem, mówiąc doń: Panie, kto zamieszka w Twoim przybytku, kto spocznie na Twej świętej górze?
Po takim zapytaniu posłuchajmy, bracia, Pana, który odpowiada i wskazuje nam drogę do swego przybytku, mówiąc: Ten, kto chodzi bez zmazy i postępuje sprawiedliwie, kto mówi prawdę w swym sercu, kto nie popełnia podstępu swym językiem, kto nie wyrządził krzywdy bliźniemu swemu, kto nie dał wiary potwarzy rzuconej na bliźniego.
Kto złośliwego diabła, czymkolwiek by go kusił, razem z jego pokusami, gdy tylko się narodzą, odpychając od oczu swego serca, wniwecz obraca, a wymysły jego za nic ma i o Chrystusa rozbija. Ci, którzy bojąc się Boga, nie wbijają się w pychę z powodu swego dobrego sprawowania, lecz przekonani, że dzięki Bogu dzieje się to, co jest z nich dobre, a nie z ich własnej mocy, uwielbiają Pana, który w nich działa, mówiąc z prorokiem: Nie nam Panie nie nam, ale imieniu Twemu daj chwałę.
Jak nawet Apostoł Paweł niczego sobie nie przypisywał ze swego apostołowania, lecz mówił: Z łaski Boga jestem tym, czym jestem. Powiedział także: Kto się chlubi, niech w Panu się chlubi.