Pan, szukając robotnika swego w gromadzie ludu, do którego tak woła, mówi ponownie: Czy jest człowiek, który chce żyć i pragnie ujrzeć dni dobre? A gdy ty, słysząc to, odpowiesz: „Oto ja”, Bóg ci powie: „Jeśli chcesz posiąść życie prawdziwe i wieczne, «pohamuj swój język od złego i niech twoje wargi nie głoszą podstępu. Odwróć się od zła, a czyń dobro. Szukaj pokoju i idź za nim».
Gdy tak będziecie postępować, moje oczy będą na was zwrócone, a uszy moje na wasze modlitwy i zanim Mnie wezwiecie, powiem: «Oto jestem przy was»”. Bracia najdrożsi, czy jest coś słodszego dla nas nad ten głos Pański, który nas zachęca? Oto Pan wskazuje nam w dobroci swojej drogę życia.

Powstańmy więc wreszcie, skoro Pismo nas budzi i woła: Już pora, abyśmy ze snu powstali. Otwórzmy oczy na przebóstwiające światło. Uważnymi uszami słuchajmy głosu Bożego, który codziennie woła i nas upomina: Jeśli dzisiaj usłyszycie głos Jego, niech serca wasze nie będą twarde. I znowu: Kto ma uszy zdolne słyszeć, niech słucha, co mówi Duch do Kościołów. A co takiego mówi? Przyjdźcie, synowie, słuchajcie mnie; nauczę was bojaźni Pańskiej. Biegnijcie, póki wam służy światło życia, aby was nie pochłonęły ciemności śmierci.

Posłuchaj, synu, pouczeń Mistrza i nastaw ucho serca twojego. Przyjmij chętnie napomnienia miłosiernego ojca i niezawodnie wypełniaj, abyś przez pracowite posłuszeństwo powrócił do Tego, od któregoś się oddalił przez opieszałe nieposłuszeństwo. Do ciebie więc zwracają się teraz moje słowa, skoro, wyrzekając się własnej woli i zamierzając być żołnierzem Chrystusa Pana, prawdziwego Króla, przyjmujesz bardzo mocną i szlachetną broń posłuszeństwa. Przede wszystkim proś w najusilniejszych modlitwach, aby On do skutku doprowadził, cokolwiek dobrego rozpoczniesz. Niech Ten, który raczył już zaliczyć nas do grona synów, nie musiał nigdy smucić się z powodu naszych złych czynów. Trzeba bowiem w każdym czasie zrobić dobry użytek z dóbr, którymi nas wyposażył, aby nie tylko jak rozgniewany Ojciec nie wydziedziczył kiedyś nas, swoich synów, lecz jak groźny Pan, oburzony naszymi występkami, nie wydał na wieczną karę niegodziwe sługi, które nie chciały iść za Nim do chwały.

Napisaliśmy tę Regułę, abyśmy przestrzegając jej w klasztorach, wykazali godziwe obyczaje i zaczątek życia monastycznego. Dla tego, który pragnie życia doskonałego, są nauki świętych Ojców. Pełnienie ich doprowadza człowieka na szczyt doskonałości. Czy jest strona, czy jest słowo o Bożej powadze w Starym i Nowym Testamencie, które by nie było najbardziej trafną formą życia ludzkiego? Albo też, która z ksiąg świętych Ojców katolickich nie wskazuje nam, jak prostą drogą można dojść do Stwórcy naszego? Tak samo i Rozmowy z Ojcami, Reguły i ich Żywoty oraz Reguła świętego Ojca naszego Bazylego, czy to nie są narzędzia cnót dla prawdziwie dobrych i posłusznych mnichów? My zaś leniwi, źle żyjący i niedbali, mamy powód, aby rumienić się ze wstydu. Kimkolwiek jesteś – ty, który spieszysz do ojczyzny niebieskiej, wypełnij z pomocą Chrystusa tę najskromniejszą Regułę napisaną dla początkujących. A wtedy dojdziesz pod opieką Bożą do najwyższych szczytów mądrości i cnoty, któreśmy poprzednio przypomnieli. Amen.