Trzeci stopień pokory osiąga ten, kto z miłości Boga poddaje się przełożonemu, z całym posłuszeństwem naśladując Pana, o którym Apostoł mówi: Stał się posłusznym aż do śmierci.

Drugi stopień pokory na tym polega, że, nie kochając się we własnej woli, nie ma się upodobania w spełnianiu swoich życzeń i bierze się za wzór postępowania słowa Pana, mówiącego: nie przyszedłem spełniać woli mojej, lecz Tego, który Mnie posłał. Napisano również: Rozkosz sprowadza karę, a niedostatek rodzi wieniec.

Trzeba się więc wystrzegać złych pragnień, gdyż śmierć stoi u progu do rozkoszy. Pismo zaleca w tych słowach: Nie idź za swym pożądaniem. Jeśli więc oczy Pana patrzą na dobrych i złych i Pan spogląda zawsze z nieba na synów ludzkich, by zobaczyć, kto jest rozumny i szuka Boga – jeśli aniołowie do nas przysłani codziennie we dnie i w nocy donoszą o naszych czynach, to czuwajmy, bracia, o każdej porze – jak mówi prorok w psalmie; aby pewnej godziny Bóg nie ujrzał, jak popadliśmy w grzech i staliśmy się nic nie warci. A jeśliby do czasu nam pobłażał, bo jest dobry i czeka, byśmy się poprawili, to oby nie powiedział nam w przyszłości: Tak postępowałeś, a Ja milczałem.

Nie wolno nam pełnić woli własnej, gdy Pismo nam mówi: Odwróć się od twojej woli. Również w modlitwie prosimy Boga, aby Jego wola w nas się działa. Słusznie nas pouczają, żeby nie pełnić własnej woli. Wtedy wystrzegamy się tego, o czym mówi Pismo: Są drogi, które ludziom wydają się proste, a których koniec tonie na dnie piekła. I wzdrygamy się przed tym, co powiedziano o niedbałych: Są zepsuci i stali się wstrętni przez swoje namiętności. Wierzymy, że Bóg jest zawsze obecny wtedy, gdy dręczą nas pożądania cielesne, skoro Prorok mówił do Pana: Moje pożądania stoją przed Tobą otworem.