Pierwszym stopniem pokory jest, gdy kto stawiając sobie przed oczyma stale bojaźń Bożą, wystrzega się zupełnie zapomnienia i zawsze pamięta wszystko, co Bóg nakazał i nieustannie rozważa, jak to gardzących Bogiem piekło pali za grzechy, życie zaś wieczne jest przygotowane dla bojących się Boga. Wystrzegając się w każdej porze grzechów i występków myśli, języka, rąk, nóg, woli własnej i pożądliwości ciała.

Pismo Boże woła do nas, bracia, mówiąc: Każdy, kto się wynosi, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Skoro tak mówi, okazuje nam, że wszelkie wywyższanie się jest rodzajem pychy. Tej prorok każe nam się wystrzegać, mówiąc: Panie, serce moje się nie wynosiło ani nie pyszniły się me oczy, nie chodziłem za wielkością, ani za tym, co mnie przerasta. Przeciwnie, wprowadziłem ład i spokój do mojej duszy. Jak niemowlę u matki, tak we mnie jest moja dusza. Bracia, jeżeli chcemy osiągnąć szczyt najwyższej pokory, jeżeli chcemy prędko dojść do owego niebiańskiego wyniesienia, do którego się wstępuje przez pokorę w życiu obecnym, trzeba dla wznoszących się w górę czynów zbudować tę drabinę, która ukazała się podczas snu Jakubowi, a na której widział schodzących i wstępujących aniołów. To schodzenie i wstępowanie niczego innego nie oznacza, jak tylko to, że przez wynoszenie się spadamy, a przez pokorę wywyższamy. Sama zaś wzniesiona drabina to nasze życie doczesne, które Bóg do nieba podnosi, gdy serce jest pokorne. Boki tej drabiny to nasze ciało i dusza, a powołanie Boże osadziło na tych bokach różne stopnie pokory i doskonałości.

Czyńmy, jak mówi prorok: Powiedziałem, będę strzegł dróg moich, aby nie zgrzeszyć swym językiem, postawiłem straż przy ustach moich i nawet dobrej mowy zaniechałem; to jest, objaśnia Prorok, że jeżeli trzeba powstrzymać się niekiedy od słów dobrych dla zachowania milczenia, to o ileż bardziej winny ustać złe słowa, wobec kary grożącej za grzech. Wobec ważności milczenia rzadko zezwala się doskonałym uczniom mówić, nawet celem zbudowania, o rzeczach dobrych i świętych. Napisano bowiem: W wielomówstwie nie unikniesz grzechu, a gdzie indziej: Śmierć i życie są w mocy języka. Bowiem mówić i nauczać przystoi mistrzowi, milczeć i słuchać – uczniowi. Gdy trzeba o cokolwiek prosić przełożonego, należy prosić z całą pokorą, uległością i szacunkiem. Błaznowanie, słowa próżne i pobudzające do śmiechu zawsze potępiamy i na każdym miejscu i na takie mowy nie pozwalamy uczniom otwierać ust.

Lecz to posłuszeństwo będzie wtedy przyjemne Bogu i miłe ludziom, gdy rozkaz będzie wykonany spokojnie, nie opieszale, bez opóźnień, bez szemrania i bez słowa sprzeciwu. Albowiem Bogu okazujemy posłuszeństwo, okazując je przełożonym. On bowiem powiedział: Kto was słucha Mnie słucha. Zaś samo posłuszeństwo uczniowie powinni okazywać z pogodą ducha, bo Bóg miłuje radosnego dawcę. Jeżeli bowiem uczeń jest posłuszny z niechęcią, jeśli nie tylko ustami, ale i w sercu szemrze, to chociażby rozkaz wykonał, nie będzie to podobało się Bogu, który widzi serce szemrzące. Za takie postępowanie nie będzie żadnej wdzięczności ze strony Boga i owszem, spadnie kara na szemrzących, jeśli nie będzie poprawy i zadośćuczynienia.