Czwartym stopniem pokory jest cierpliwość, w którą zbroi się sumienie, by w milczeniu być posłusznym wobec twardych i przykrych rozkazów, nawet jeśli przyszłoby znosić krzywdy; cierpliwość, która wytrzymuje, nie nużąc się, ani nie cofając, według Pisma: Kto wytrwa do końca, będzie zbawiony, albo też: Nabierz odwagi i oczekuj Pana. Głosząc, że dla Pana wierny winien znosić wszystko, nawet przykrości, mówi jakby w imieniu cierpiących: Dla Ciebie jesteśmy narażeni na śmierć każdego dnia, jesteśmy uznawani za owce na rzeź. Pewni nadziei nagrody od Boga dodają radośnie: Lecz we wszystkich próbach zwyciężamy dzięki Temu, który nas umiłował. W innym miejscu Pisma czytamy: Doświadczyłeś nas Boże, ogniem nas wypróbowałeś, jak próbuje się srebro, w sidło nas wplątałeś, grzbiet nasz przygniotłeś utrapieniem. I aby nas uświadomić, że powinniśmy żyć pod przełożonym, dodając: Ustanowiłeś ludzi nad naszymi głowami. Ci, którzy wypełniają przykazania Pańskie cierpliwie wśród przeciwności i krzywd, uderzeni w policzek, nadstawiają drugi, gdy im tunikę zabierają, oddają i płaszcz, przynaglani, aby iść milę, idą i dwie, z Apostołem Pawłem znoszą fałszywych braci i błogosławią złorzeczącym.

Trzeci stopień pokory osiąga ten, kto z miłości Boga poddaje się przełożonemu, z całym posłuszeństwem naśladując Pana, o którym Apostoł mówi: Stał się posłusznym aż do śmierci.

Drugi stopień pokory na tym polega, że, nie kochając się we własnej woli, nie ma się upodobania w spełnianiu swoich życzeń i bierze się za wzór postępowania słowa Pana, mówiącego: nie przyszedłem spełniać woli mojej, lecz Tego, który Mnie posłał. Napisano również: Rozkosz sprowadza karę, a niedostatek rodzi wieniec.

Trzeba się więc wystrzegać złych pragnień, gdyż śmierć stoi u progu do rozkoszy. Pismo zaleca w tych słowach: Nie idź za swym pożądaniem. Jeśli więc oczy Pana patrzą na dobrych i złych i Pan spogląda zawsze z nieba na synów ludzkich, by zobaczyć, kto jest rozumny i szuka Boga – jeśli aniołowie do nas przysłani codziennie we dnie i w nocy donoszą o naszych czynach, to czuwajmy, bracia, o każdej porze – jak mówi prorok w psalmie; aby pewnej godziny Bóg nie ujrzał, jak popadliśmy w grzech i staliśmy się nic nie warci. A jeśliby do czasu nam pobłażał, bo jest dobry i czeka, byśmy się poprawili, to oby nie powiedział nam w przyszłości: Tak postępowałeś, a Ja milczałem.