+Deus, in adiutorium

We wspomnianej porze zimowej naprzód należy odmówić trzy razy werset: Panie otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić Twoją chwałę, po tym psalm trzeci i Chwała Ojcu, następnie psalm dziewięćdziesiąty czwarty z antyfoną, albo też odśpiewać go. Z kolei następuje hymn ambrozjański i sześć psalmów z antyfonami. Po ich odmówieniu i po wersecie niech opat udzieli błogosławieństwa. Następnie czytają po kolei bracia z księgi chórowej, leżącej na pulpicie trzy lekcje, inni podczas tego siedzą na ławach; między czytaniami śpiewa się trzy responsoria. Dwa responsoria będą bez Chwała Ojcu, a po trzeciej lekcji ten, który śpiewa, powie Chwała Ojcu. Gdy kantor rozpocznie śpiewać, wszyscy wstaną ze swych miejsc przez cześć i uszanowanie dla Trójcy Świętej. Na Wigiliach ma się czytać Księgi przez Boga natchnione, zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu oraz objaśnienia do nich napisane przez uznanych, prawowiernych i katolickich Ojców. Po tych trzech lekcjach z responsoriami swymi następuje sześć pozostałych psalmów, które ma się odśpiewać z Alleluja. Po psalmach następuje czytanie Apostoła odmówione z pamięci, werset i modlitwa litanijna, to jest Kyrie eleison i na tym kończą się Wigilie nocne.

W porze zimowej, to jest od pierwszego listopada do Wielkanocy, należy wstawać o ósmej godzinie nocy, starannie obliczonej, tak by spoczynek trwał nieco dłużej niż połowa nocy i aby wypoczęci wstawali. Czas, który pozostanie po Wigiliach, przeznaczony jest na rozmyślanie o psałterzu lub czytaniach dla braci, którzy tego potrzebują. Od Wielkanocy do pierwszego listopada godzina wstawania ma być tak naznaczona, aby po Wigiliach i bardzo krótkiej przerwie, w czasie której bracia mogą wychodzić dla potrzeb naturalnych, od razu następowała Jutrznia, która ma się odbywać o świcie.

Dwunasty stopień pokory polega na tym, że mnich ma pokorę nie tylko w sercu, lecz także przez swoją postawę okazuje ją tym, którzy patrzą na niego. Znaczy to, że podczas Oficjum, w kaplicy, w klasztorze, w ogrodzie, w podróży, na polu, czy gdziekolwiek, czy chodzi, czy stoi, głowę ma pochyloną, oczy w ziemi utkwione, gdyż o każdej porze czuje się winnym swych grzechów i spodziewa się wkrótce stanąć przed straszliwym sądem. Stale powtarza w swym sercu to, co mówił ewangeliczny celnik, utkwiwszy oczy w ziemi: Panie, nie jestem godzien, ja grzesznik, podnieść moje oczy do nieba. Mówi również z prorokiem: Jestem zupełnie ugięty i poniżony. Gdy mnich wstąpi na te wszystkie stopnie pokory, wkrótce dojdzie do tej miłości Boga, która jako doskonała, usuwa obawę. Dzięki niej będzie robić bez trudu, w naturalny sposób, jakby z przyzwyczajenia, to wszystko, czego przedtem z bojaźnią przestrzegał; już nie z obawy piekła, lecz z miłości Chrystusa, nabywszy dobre przyzwyczajenia i zamiłowanie do cnoty. Pan będzie raczył to objawić przez Ducha Świętego w duszy swego sługi oczyszczonego z błędów i grzechów.

Na jedenastym stopniu pokory mnich mówi łagodnie i bez śmiechu, pokornie i z powagą, używając niewielu słów, ale rozumnych, i nie jest krzykliwy, jak napisano: Poznaje się mądrego po zwięzłej mowie.

Na dziesiątym stopniu pokory jest, gdy nie jest skłonny i skory do śmiechu, bo napisano: Głupiec śmiejąc się, głos swój podnosi.

Dziewiąty stopień pokory mnich osiąga, gdy wzbrania mówić swemu językowi, a zachowując milczenie, nie odzywa się nie pytany, stosownie do nauki Pisma: W wielomówstwie nie uniknie się grzechu, a gadatliwemu się nie poszczęści.

Ósmy stopień pokory jest, gdy mnich nie robi niczego, poza tym, co nakazuje wspólna reguła klasztoru lub do czego wzywa przykład starszych.

Siódmy stopień pokory będzie, gdy nie tylko językiem swoim będzie się podawał za niższego i gorszego od wszystkich, lecz również będzie w to wierzył w głębi swego serca, uniżając się i mówiąc z prorokiem: Ja jestem robakiem, a nie człowiekiem, hańbą ludzi i wyrzutkiem ludu. Byłem wywyższony, potem poniżony i wstydem okryty. A także: Dobrze dla mnie, że mnie upokorzyłeś, a nauczę się Twoich przykazań.

Szósty stopień pokory polega na tym, że mnich zadawala się wszystkim najnędzniejszym i ostatnim i uważa się za niezdatnego robotnika i niegodnego wszelkich zajęć, które mu zlecają, mówiąc z prorokiem: Zostałem unicestwiony i nie wiem niczego, jestem wobec Ciebie jak bydlę juczne i jestem zawsze z Tobą.

Piąty stopień pokory jest, gdy kto w pokornym wyznaniu nie tai wobec swojego opata wszystkich złych myśli nawiedzających jego serce i grzechów potajemnie popełnionych. Do tego zachęca Pismo: Wyznaj twe drogi Panu i Jemu zaufaj, a także: Wyznawajcie Panu, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie Jego. Prorok zaś mówi: Moje przewinienie wyjawiłem Ci i nie ukryłem mej niesprawiedliwości. Powiedziałem: rozgłoszę przeciw sobie Panu moją niesprawiedliwość, a Ty, Panie, odpuściłeś niegodziwość mego serca.