Wszyscy bracia powinni okazywać dobre posłuszeństwo nie tylko opatowi, lecz także powinni być sobie nawzajem posłuszni, wiedząc, że do Boga pójdą tą drogą posłuszeństwa. Trzeba stawiać na pierwszym miejscu polecenie opata i ustanowionych przez niego przełożonych; nie wolno bardziej słuchać prywatnych zarządzeń niż rozkazów władzy; poza tym wszyscy młodsi mają się stosować do życzeń starszych z całą miłością i gorliwością. Jeżeli trafi się ktoś skłonny do kłótni, niech będzie ukarany. Jeżeli opat lub inny przełożony upomina brata z jakiegokolwiek – choćby najdrobniejszego – powodu, w jakikolwiek sposób lub jeśli brat spostrzeże, że przełożony gniewa się na niego lub jest trochę niezadowolony, ma natychmiast upaść do jego stóp na ziemię, aby zadośćuczynić i ma tak długo leżeć, póki nie otrzyma błogosławieństwa na znak, że rzecz jest załagodzona. Kto pogardliwie wzbrania się tak uczynić, ma być ukarany cieleśnie, a jeśli nadal będzie oporny, ma być wypędzony z klasztoru.

Należy zabronić wszelkiej sposobności do zuchwalstwa w klasztorze. Postanawiamy, że nikomu nie wolno żadnego brata wyłączać ze wspólnoty ani bić, chyba że opat udzieli na to władzy. Tych, którzy dopuszczają się wykroczeń, należy upominać wobec wszystkich, aby inni lękali się grzeszyć. Dzieci do piętnastego roku życia będą pod opieką i dozorem wszystkich braci. Jednakże trzeba to robić z umiarkowaniem i roztropnie. Jeśli ktoś pozwoli sobie bez upoważnienia opata upominać braci starszych albo karać dzieci bez umiarkowania, ma być według Reguły ukarany, bo napisano: Nie czyń drugiemu, czego nie chcesz, aby ci uczyniono.

Trzeba się strzec, aby jeden mnich drugiego nie ważył się bronić w klasztorze lub być jego poplecznikiem, choćby nawet łączyło ich jakieś pokrewieństwo. Niech mnisi nie ważą się tego robić, bo z tego może powstać sposobność do bardzo poważnych zgorszeń. Jeśli kto wykroczy przeciw temu zakazowi, ma być szczególnie ukarany.

Jeżeli bratu polecono zrobić coś trudnego lub niemożliwego, niech przyjmie rozkaz z całą cierpliwością i posłuszeństwem. Jednak jeżeli uważa, że ciężar brzemienia zupełnie przekracza miarę jego sił, niech przedstawi przełożonemu powody niemożności, lecz ma to zrobić cierpliwie, we właściwej porze, nie okazując przy tym pychy, uporu ani kłótliwości. Jeżeli po jego wyjaśnieniu przełożony podtrzyma swój rozkaz, to podwładny ma wiedzieć, że to będzie z jego korzyścią i niech będzie posłuszny z miłości, ufając w pomoc Bożą.