Nie wolno nam pełnić woli własnej, gdy Pismo nam mówi: Odwróć się od twojej woli. Również w modlitwie prosimy Boga, aby Jego wola w nas się działa. Słusznie nas pouczają, żeby nie pełnić własnej woli. Wtedy wystrzegamy się tego, o czym mówi Pismo: Są drogi, które ludziom wydają się proste, a których koniec tonie na dnie piekła. I wzdrygamy się przed tym, co powiedziano o niedbałych: Są zepsuci i stali się wstrętni przez swoje namiętności. Wierzymy, że Bóg jest zawsze obecny wtedy, gdy dręczą nas pożądania cielesne, skoro Prorok mówił do Pana: Moje pożądania stoją przed Tobą otworem.

Niechaj wie człowiek, że Bóg na niego patrzy w każdej godzinie, że uczynki jego na każdym miejscu są na oczach Bożych i że aniołowie o nich o każdej porze Bogu donoszą. Prorok to wyjaśnia nam, że nasze myśli są zawsze dla Boga obecne, mówiąc: Bóg bada serca i nerki. I znowu: Bóg zna myśli ludzkie. I ponownie: Z daleka zrozumiałeś moje myśli oraz: Myśl człowiecza będzie dla Ciebie odkryta. Aby czuwać nad swoimi przewrotnymi myślami, niech dobry brat mówi zawsze w swym sercu: Wtedy będę bez zmazy wobec Niego, gdy się ustrzegę przed niegodziwością moją.

Pierwszym stopniem pokory jest, gdy kto stawiając sobie przed oczyma stale bojaźń Bożą, wystrzega się zupełnie zapomnienia i zawsze pamięta wszystko, co Bóg nakazał i nieustannie rozważa, jak to gardzących Bogiem piekło pali za grzechy, życie zaś wieczne jest przygotowane dla bojących się Boga. Wystrzegając się w każdej porze grzechów i występków myśli, języka, rąk, nóg, woli własnej i pożądliwości ciała.

Pismo Boże woła do nas, bracia, mówiąc: Każdy, kto się wynosi, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Skoro tak mówi, okazuje nam, że wszelkie wywyższanie się jest rodzajem pychy. Tej prorok każe nam się wystrzegać, mówiąc: Panie, serce moje się nie wynosiło ani nie pyszniły się me oczy, nie chodziłem za wielkością, ani za tym, co mnie przerasta. Przeciwnie, wprowadziłem ład i spokój do mojej duszy. Jak niemowlę u matki, tak we mnie jest moja dusza. Bracia, jeżeli chcemy osiągnąć szczyt najwyższej pokory, jeżeli chcemy prędko dojść do owego niebiańskiego wyniesienia, do którego się wstępuje przez pokorę w życiu obecnym, trzeba dla wznoszących się w górę czynów zbudować tę drabinę, która ukazała się podczas snu Jakubowi, a na której widział schodzących i wstępujących aniołów. To schodzenie i wstępowanie niczego innego nie oznacza, jak tylko to, że przez wynoszenie się spadamy, a przez pokorę wywyższamy. Sama zaś wzniesiona drabina to nasze życie doczesne, które Bóg do nieba podnosi, gdy serce jest pokorne. Boki tej drabiny to nasze ciało i dusza, a powołanie Boże osadziło na tych bokach różne stopnie pokory i doskonałości.