Jeżeli obcy mnich z dalekich okolic przybędzie i zechce zamieszkać w klasztorze jako gość, jeśli zadowoli się zwyczajami miejscowymi, które zastał, należy go przyjąć na tak długo jak zechce, byleby nie niepokoił zgromadzenia swoimi pretensjami, lecz zastosował się po prostu do tego, co zastał. Gdyby rozsądnie i z pokorą miłości coś zganił lub proponował, niech opat roztropnie rozważy, czy go Bóg przypadkiem po to właśnie nie przysłał. Gdyby później zechciał na stałe pozostać w klasztorze, nie należy mu odmawiać, tym bardziej że można było poznać jego obyczaje w czasie gościny.

Jeśli kapłan poprosi o przyjęcie do klasztoru, nie należy od razu godzić się na jego prośbę. Jednak jeśli stanowczo wytrwa w swym naleganiu, niech się dowie, że będzie zachowywał wszystkie przepisy Reguły, że żadnej ulgi mu się nie przyzna, aby było tak, jak napisano: Przyjacielu, po co przyszedłeś? Można mu jednak zezwolić, aby stał po opacie, udzielał błogosławieństwa i odprawiał Mszę, o ile opat mu nakaże. Bez zgody opata niech na nic się nie waży, wiedząc, że podlega regularnej karności i że winien raczej dawać wszystkim przykład pokory. Jeśli będzie szło o obsadzenie urzędów, czy też o załatwienie jakiejkolwiek sprawy w klasztorze, niech zajmuje to miejsce, które mu przysługuje z racji czasu wstąpienia, a nie to, które mu przyznano przez szacunek dla godności kapłana. Jeśli prosi o przyjęcie kleryk, kierując się takim samym pragnieniem, należy go umieścić na pośrednim miejscu. Ma jednak przyrzec zachowanie Reguły i stałość.

Jeśli ktoś ze szlachty zechce ofiarować swego syna Bogu do klasztoru, to, jeśli chłopiec jest małoletni, niech jego rodzice napiszą dokument, o którym była mowa i niech obwiną w obrus ołtarza kartkę z prośbą i rękę chłopca oraz ofiarę i tak niech go ofiarują. Co do swego majątku, niech się zobowiążą pod przysięgą w swym dokumencie, że nigdy oni sami ani przez podstawioną osobę, ani żadnym sposobem niczego mu nie dadzą, ani nie dostarczą sposobności posiadania. Gdyby zaś nie chcieli tego uczynić, zechcą zaś ofiarować coś klasztorowi w jałmużnie jako zwrot kosztów, niech zrobią darowiznę tego, co chcą dać klasztorowi, zastrzegając sobie, jeśli sobie życzą, dożywotnie używanie. Wszystko to ma być prawnie obwarowane, aby chłopiec nie miał żadnej nadziei, która by go mogła zwieść i do zguby, co nie daj Boże, doprowadzić, jak o tym wiemy z doświadczenia. Podobnie niech uczynią ubożsi. Ci zaś, którzy w ogóle nic nie mają, niech napiszą po prostu dokument i wobec świadków niech ofiarują swego syna wraz z darem.

Niech sporządzi dokument o tym trwałym przyrzeczeniu, powołując się na imię świętych, których relikwie są w kościele i na imię obecnego opata. Dokument ten ma napisać własną ręką, gdyby zaś nie umiał pisać, niech inny przez niego uproszony napisze, a on sam ma znakiem podpisać i własną ręką położyć na ołtarzu. A kiedy położy, ma rozpocząć ten werset: Przyjmij mnie Panie, wedle słowa Twego, a żył będę i nie zawstydzaj mnie w oczekiwaniu moim. Ten werset całe zgromadzenie trzy razy powtórzy i dołączy: Chwała Ojcu. Następnie brat nowicjusz upadnie do stóp każdego, aby modlili się za niego. Od tego dnia będzie uważany za członka zgromadzenia. Jeżeli posiada jakieś rzeczy, niech albo je rozda ubogim, albo przez uroczystą darowiznę przekaże klasztorowi, niczego z nich sobie nie zachowując. Od tego dnia nie wolno mu rozporządzać nawet własnym ciałem. Zaraz w kościele mają zdjąć z niego jego własne ubranie i ubrać w odzienie klasztorne. To zaś ubranie, które z niego zdjęto, ma być złożone w szatni i tam przechowane. Gdyby bowiem kiedykolwiek za poduszczeniem szatańskim zdecydował się odejść z klasztoru – oby tak się nie stało – wtedy rozebrawszy go z odzieży klasztornej, należy go wypędzić. Jednak nie odda mu się jego prośby, którą opat wziął z ołtarza; ma być zachowana w klasztorze.