Jeśli chcemy prosić o cokolwiek ludzi możnych, nie ośmielamy się tego czynić bez pokory i uszanowania, o ile więcej trzeba błagać z całą pokorą i czystą pobożnością Pana Boga wszechświata. Wiedzmy, że będziemy wysłuchani nie dzięki wielomówstwu, lecz dzięki czystości serca i skrusze do łez. Modlitwa winna być krótka i czysta, chyba żeby się ją przedłużyło pod natchnieniem łaski Bożej. Jednak modlitwa zgromadzenia ma być w ogóle krótka, a na znak dany przez przełożonego wszyscy jednocześnie powstaną.

Wierzymy że Bóg jest wszędzie obecny i że oczy Pańskie na każdym miejscu spoglądają na dobrych i na złych. Lecz bez żadnej wątpliwości winniśmy w to wierzyć, gdy uczestniczymy w dziele Bożego Oficjum. Pamiętajmy więc zawsze, co mówi prorok: Służcie Panu w bojaźni i znowu: Śpiewajcie rozumnie oraz: Będę Ci śpiewał w obecności aniołów. Zastanówmy się więc, jak należy zachować się w obecności Boga i Jego aniołów i tak przystąpmy do śpiewu, aby myśl nasza była zgodna z naszym głosem.

Zarządziwszy, jaki ma być porządek psalmodii dziennej, wszystkie pozostałe psalmy dzielimy równo na siedem nocnych Wigilii, dzieląc te, które są dłuższe i przydzielając dwanaście na każdą noc. Przypominamy szczególnie, że jeśli przypadkiem się komu ten rozkład psalmów nie podoba, niech uporządkuje je inaczej, jeśli sądzi, że będzie to lepiej, lecz niech baczy, by w każdym tygodniu cały psałterz z pełną liczbą stu pięćdziesięciu psalmów był odśpiewany i w każdą niedzielę na Wigiliach od początku zaczynany. Mnisi bowiem, którzy w ciągu tygodnia mniej niż psałterz ze zwyczajnymi kantykami śpiewają, okazują się zbyt leniwi w swojej służbie, którą ślubowali. Czytamy, że święci Ojcowie nasi w jednym dniu to skwapliwie wypełniali, co my, oziębli, obyśmy w ciągu tygodnia odprawili.