Obawiać się dnia sądu. Lękać się piekła. Całym pożądaniem duszy pragnąć życia wiecznego. Mieć codziennie przed oczyma grozę śmierci. O każdej porze czuwać nad uczynkami swego życia. Być przekonanym, że na każdym miejscu Bóg na nas patrzy. Złe myśli do serca przychodzące natychmiast o Chrystusa rozbijać i odkrywać je ojcu duchownemu. Strzec ust swoich od słów złych i przewrotnych. Nie lubować się w wielomówstwie. Nie wypowiadać słów próżnych lub pobudzających do śmiechu. Nie lubować się w częstym i głośnym śmiechu. Chętnie słuchać świętego czytania. Często oddawać się modlitwie. Codziennie na modlitwie Bogu wyznawać ze łzami i westchnieniem swoje dawne grzechy. Następnie poprawić się z tych grzechów. Nie dogadzać pragnieniom ciała. Własną wolę mieć w nienawiści. We wszystkim słuchać opata, choćby nawet sam inaczej czynił, czego nie daj Bóg, pamiętając na owo zalecenie Pańskie: Czyńcie to, co mówią, a nie róbcie tego, co czynią. Nie chcieć uchodzić za świętego, nim się nim zostanie, lecz naprzód być świętym, by opinia świętości była uzasadniona.

Nie wpadać w gniew. Czasu zawziętości nie przedłużać. W sercu podstępu nie chować. Nie dawać oznak fałszywego pokoju. Nie zaprzestawać miłości. Nie przysięgać, aby krzywo nie przysiąc. Głosić prawdę ze serca i z ust. Nie odpłacać złem za zło. Krzywdy nie wyrządzać, a wyrządzone cierpliwie znosić. Miłować nieprzyjaciół. Złorzeczącym nie złorzeczyć nawzajem, lecz właśnie ich błogosławić. Znosić prześladowanie dla sprawiedliwości. Nie być pysznym. Ani pijakiem. Ani żarłokiem. Nie być ospałym. Ani leniwym. Nie szemrać. Nie obmawiać. Pokładać w Bogu nadzieję. Kto dobro w sobie dostrzeże, niech je Bogu przypisuje, nie sobie. Niech zaś wie, że sam jest sprawcą złego, które popełnił i niech je sobie sam przypisuje.

Przede wszystkim miłować Pana Boga z całego serca, z całej duszy i ze wszystkich sił. Następnie bliźniego jak siebie samego. Następnie nie zabijać. Nie cudzołożyć. Nie kraść. Nie pożądać. Nie mówić fałszywego świadectwa. Szanować wszystkich ludzi. Nie czynić drugiemu, czego nie chce każdy, aby mu czyniono. Wyrzec się samego siebie, aby iść za Chrystusem. Ciało umartwiać. Nie oddawać się rozkoszom. Kochać posty. Posilać ubogich. Odziać nagiego. Odwiedzać chorego. Pogrzebać zmarłego. Pomagać w utrapieniu. Pocieszać cierpiącego. Zerwać ze światowymi sprawami. Niczego nie przedkładać nad miłość Chrystusa.

Niech  wszyscy we wszystkich sprawach trzymają się Reguły jako mistrzyni i niech nikt lekkomyślnie od niej się nie odchyla. Niech nikt w klasztorze nie idzie za pragnieniami swego serca. Niech nikt się nie waży spierać ze swym opatem zuchwale czy też poza klasztorem. Gdyby zaś ktoś się odważył, podlega odpowiedniej karze. Jednak sam opat ma wszystko robić z bojaźnią Bożą i z zachowaniem Reguły, wiedząc z całą pewnością, że zda sprawę Bogu, Najsprawiedliwszemu Sędziemu, ze wszystkich swoich zarządzeń. Jeśli idzie o mniej ważne sprawy, dotyczące dobra klasztoru, niech opat zasięgnie rady u starszych, zgodnie z tym, co napisano: Rób wszystko z radą, a nie będziesz żałował po uczynku.