Należy  dawać ubranie braciom zależnie od warunków i klimatu miejscowego, gdyż w zimnych okolicach trzeba więcej, a w ciepłych mniej odzienia. Ocena w tej sprawie jest rzeczą opata. Sądzimy jednak, że w krajach umiarkowanych wystarczy dla każdego jedna tunika i kukulla. W zimie kukulla ma być wełniana, a w lecie lekka lub znoszona. Nadto szkaplerze do pracy, a na okrycie nóg pończochy i trzewiki. Bracia nie powinni zważać na barwę i grubość tych wszystkich rzeczy; mają nosić to, co można dostać w kraju, w którym mieszkają i co można taniej kupić. Opat ma baczyć na rozmiar, aby ubrania nie były za krótkie dla noszących je, lecz na miarę. Gdy kto dostanie nowe, ma zawsze i to natychmiast oddać stare, aby je złożyć w szatni dla ubogich. Wystarczy, żeby mnich miał dwie tuniki i dwie kukulle na zmianę na noc i ze względu na pranie ubrań. Co będzie ponad to, jest zbyteczne i powinno być odebrane. Bracia mają również zwracać stare pończochy i wszelką starzyznę, gdy dostają nowe. Wysłani w drogę mają dostać z szatni spodnie, które oddadzą wyprane po powrocie. Także ich kukulle i tuniki mają być nieco lepsze niż zwykle. Wychodząc, otrzymują je z szatni, a po powrocie zwrócą

Nie wolno mnichowi bez pozwolenia opata odbierać listów, eulogii ani żadnych drobiazgów; ani od rodziców, ani od kogokolwiek, ani wzajemnie od współbraci; nie wolno też nic dawać. Nawet jeśli rodzice mu coś przysłali, niech nie waży się przyjmować, zanim zawiadomi o tym opata. Jeśli pozwoli on przyjąć, to od niego będzie zależało, komu zechce rzecz przydzielić. A brat ów niech się nie smuci, aby diabłu nie dawać sposobności. Kto inaczej postąpi, niech będzie ukarany według przepisów.

Kuchnia opata i gości będzie urządzona osobno, ażeby goście, których nigdy nie brak w klasztorze, przybywając o różnych porach, nie niepokoili braci. Do tej kuchni przeznaczeni zostaną dwaj bracia, którzy by dobrze wywiązywali się z tego zadania. Należy dać im pomocników, jeśli będą potrzebni, aby służyli bez szemrania. Jeśli zaś będą mniej zajęci, niech wychodzą pracować tam, gdzie im każą. Tę zasadę należy stosować nie tylko do nich, ale i do wszystkich innych braci mających funkcje w klasztorze; kiedy potrzebują pomocy, trzeba jej udzielić, a kiedy są wolniejsi, niech robią posłusznie, gdzie ich poślą. Do izby gości należy wyznaczyć brata, w którego duszy mieszka bojaźń Boża. W izbie mają być łóżka z pościelą w dostatecznej ilości. Niech dom Boży będzie roztropnie urządzony przez ludzi roztropnych. Niech nikt, komu nie udzielono pozwolenia, nie zadaje się z gośćmi ani nie rozmawia. Jeżeli ich spotka czy zobaczy, niech pokornie pozdrowi, jak powiedzieliśmy i, poprosiwszy o błogosławieństwo, niech ich mija, oznajmiwszy, że nie wolno mu rozmawiać z gościem.