Jeżeli są w klasztorze rzemieślnicy, niech swoje rzemiosło wykonują z całą pokorą, za pozwoleniem opata. Gdyby który z nich pysznił się ze znajomości swego fachu i z tego, że przynosi korzyść klasztorowi, niech mu zakażą wykonywania jego zawodu, o ile się nie upokorzy i opat nie pozwoli mu na nowo. Jeżeli ma się sprzedać cokolwiek z wyrobów rzemieślniczych, to niech ci, którzy zajmują się sprzedażą, baczą, aby nie popełnili jakiegoś oszustwa. Niech zawsze pamiętają o Ananiaszu i Safirze, aby nie zaznali śmierci duszy ci, którzy dopuścili się jakiegoś oszustwa w sprawach klasztoru, tak jak tamtych spotkała śmierć ciała. Należy czuwać, by nie wkradła się chciwość w naznaczeniu ceny. Należy sprzedać nieco taniej niż inni świeccy, aby Bóg we wszystkim był uwielbiony.

Opat powinien zawsze jadać z gośćmi i pielgrzymami. Kiedy gości jest niewielu, może wezwać braci, których zechce. Należy jednak zostawić z braćmi jednego lub dwu starszych dla zachowania karności.

Jako pościel na łóżku wystarczą siennik, prześcieradło, koc i poduszka. Opat powinien często kontrolować łóżka, aby nie było tam przywłaszczonych przedmiotów. Jeśli znajdzie się u kogo rzecz, której nie otrzymał od opata, ma być jak najsurowiej ukarany. Aby ten grzech własności gruntownie wykorzenić, niech opat daje wszystko, co jest potrzebne; kukullę, tunikę, pończochy, trzewiki, pas, nóż, rylec, igłę, chustkę, tabliczki, aby nikt się nie wymawiał potrzebą. Niech opat zawsze bierze pod uwagę owo zdanie z Dziejów Apostolskich: Dawano każdemu, czego potrzebował. Niech więc opat uwzględnia słabość potrzebujących, a nie złą wolę zawistnych. Niech jednak pamięta przy wszystkich decyzjach o Bożej odpłacie.