Do służby przy bramie klasztoru należy wyznaczyć starszego i mądrego brata, który by potrafił przyjąć życzenia przychodzących i przekazać im odpowiedź. Jego wiek dojrzały nie pozwoli mu się włóczyć. Furtian ma mieć celę obok bramy, aby przybywający zawsze zastali go i otrzymali odpowiedź. Gdy tylko ktoś zapuka lub gdy ubogi zawoła, ma odpowiedzieć: „Dzięki Bogu” albo też „Pobłogosław” i niech spiesznie odpowie z gorliwą miłością i jak najłagodniej w bojaźni Bożej. Jeżeli furtian potrzebuje pomocy, trzeba mu przydzielić młodszego brata. Klasztor powinien – jeśli to możliwe – tak być urządzony, aby wszystko, co potrzebne, w nim było, a więc woda, młyn, ogród i warsztaty, by bracia nie musieli wychodzić na zewnątrz, bo to nie jest korzystne dla ich duszy. Chcemy, aby tę Regułę często czytano w zgromadzeniu, aby żaden z braci nie wymawiał się nieświadomością .

Wobec tego widzimy, że dla zachowania pokoju i miłości jest korzystne, aby zarząd klasztoru zależał od uznania opata. Jeżeli jest to możliwe, niech sprawy klasztoru będą powierzone dziekanom, działającym zgodnie z zarządzeniami opata, jak już o tym mówiliśmy. Gdy urzędy będą powierzone kilku ludziom, jeden nie będzie miał powodu do pychy. Jeśli jednak okoliczności wymagają, aby naznaczyć przeora lub jeśli zgromadzenie prosi o to pokornie dla słusznych racji, opat zaś uzna, że to jest pożyteczne, to niech mianuje przeora, którego wybierze, poradziwszy się braci bojących się Boga. Przeor będzie robił z szacunkiem to, co mu opat poleci, nigdy nie przeciwstawiając się jego woli i rozkazom. Ma bowiem jeszcze gorliwiej przestrzegać przepisów Reguły, skoro go przełożono nad innymi. Gdyby okazało się, że przeor jest występny lub unosi się pychą albo lekceważy świętą Regułę, należy go upomnieć aż do czwartego razu. Jeśli się nie poprawi, należy go ukarać według przepisów Reguły. Jeżeli i wtedy się nie poprawi, trzeba go złożyć z urzędu przeora i na jego miejsce naznaczyć innego, godnego. Gdyby później nie zachowywał się spokojnie w zgromadzeniu i był nieposłuszny, należy go wypędzić z klasztoru. Niechaj jednak opat pamięta, że będzie zdawał rachunek Bogu ze wszystkich swoich decyzji, aby przypadkiem w jego duszy nie zapłonęła zawiść lub uraza .

Często się zdarza, że ustanowienie przeora wywołuje ciężkie zgorszenie w klasztorze. Są bowiem ludzie nadęci niegodziwym duchem pychy, którzy wyobrażają sobie, że są drugimi opatami, przywłaszczają sobie nieograniczoną władzę, wywołują zgorszenie i podtrzymują spory w zgromadzeniu. Dzieje się to zwłaszcza w tych miejscach, gdzie przeora mianuje ten sam biskup lub ci sami opaci, którzy wyznaczyli opata. Od razu widać, jak to jest niedorzeczne, gdyż od chwili nominacji przeor ma pokusę do zarozumialstwa. Podsuwa mu się myśl, że nie podlega władzy opata, albowiem powie sobie: „Ci sami mnie mianowali, którzy mianowali opata”. Skąd powstaje zazdrość, kłótnie, uwłaczania, rywalizacja, niezgoda i nieporządki. Gdy opat i przeor są przeciwnego zdania, ich dusze są nieuchronnie narażone na zgubę w niezgodzie, a także ich podwładni giną, biorąc stronę jednego lub drugiego. Odpowiedzialność za takie niebezpieczeństwo spada na głowy sprawców takiego nieładu.