Trzeba się strzec, aby jeden mnich drugiego nie ważył się bronić w klasztorze lub być jego poplecznikiem, choćby nawet łączyło ich jakieś pokrewieństwo. Niech mnisi nie ważą się tego robić, bo z tego może powstać sposobność do bardzo poważnych zgorszeń. Jeśli kto wykroczy przeciw temu zakazowi, ma być szczególnie ukarany.

Jeżeli bratu polecono zrobić coś trudnego lub niemożliwego, niech przyjmie rozkaz z całą cierpliwością i posłuszeństwem. Jednak jeżeli uważa, że ciężar brzemienia zupełnie przekracza miarę jego sił, niech przedstawi przełożonemu powody niemożności, lecz ma to zrobić cierpliwie, we właściwej porze, nie okazując przy tym pychy, uporu ani kłótliwości. Jeżeli po jego wyjaśnieniu przełożony podtrzyma swój rozkaz, to podwładny ma wiedzieć, że to będzie z jego korzyścią i niech będzie posłuszny z miłości, ufając w pomoc Bożą.

Bracia udający się w podróż niech się polecą modlitwie braci i opata. Po ostatniej modlitwie Oficjum Bożego trzeba zawsze modlić się za wszystkich nieobecnych. Bracia, wracając z podróży rzucą się na ziemię w kościele, w dniu powrotu, na wszystkich godzinach kanonicznych przy końcu Oficjum Bożego i poproszą wszystkich o modlitwę z powodu wykroczeń, których mogli dopuścić się w czasie podróży, widząc lub słysząc złe rzeczy, czy też przez czczą gadatliwość. Niech żaden nie waży się opowiadać drugiemu, co widział i słyszał poza klasztorem, bo z tego wynika wielka szkoda. Jeśli kto się tego dopuści, podlega karze według Reguły. Podobnie ma być ukarany ten, który śmiałby wyjść z klasztoru, gdziekolwiek pójść, czy też cokolwiek zrobić bez pozwolenia opata.