Każdy otrzymał od Boga dar własny, jeden taki, drugi zaś inny. Dlatego też z pewną ostrożnością ustanawiamy dla innych miarę pożywienia. Jednak mając wzgląd na słabość niemocnych, sądzimy, że hemina wina wystarczy na dzień dla każdego. Ci, którym Bóg daje łaskę abstynencji, niech wiedzą, że otrzymają za to specjalną nagrodę. Jeśli potrzeba miejscowa, praca lub upały letnie będą wymagały więcej napoju, przełożony zadecyduje, bacząc, aby nie było przesytu ani pijaństwa; czytamy wprawdzie, że wino w ogóle mnichom nie przystoi, lecz skoro w naszych czasach niepodobna o tym mnichów przekonać, zgódźmy się przynajmniej na to, aby nie pić do sytości, lecz umiarkowanie, bo wino prowadzi do odstępstwa nawet mądrych. Gdzie zaś ubóstwo miejscowe nie pozwala nawet na wymienioną ilość, lecz o wiele mniej albo całkiem na nic, to ci, którzy tam mieszkają, niech błogosławią Boga, a nie szemrzą. Takie ostrzeżenie dajemy nade wszystko, aby nie było szemrań.

Sądzimy, że na codzienne pożywienie, czy jada się o godzinie szóstej, czy o dziewiątej, wystarczą dla każdego stołu dwa dania gotowane, a to ze względu na różnice w zdrowiu, aby ten, który jednej potrawy jeść nie może, mógł się posilić drugą. Dwie więc potrawy gotowane mają wystarczyć wszystkim braciom. Jeśli będą owoce i świeże jarzyny, należy dodać trzecią potrawę. Na dzień niech wystarczy funt chleba, dobrze odważony, zarówno czy raz się jada, czy też będzie obiad i wieczerza. Jeśli więc mają jeść wieczerzę, to niech szafarz zachowa z tego funta trzecią część i wyda na wieczerzę. Jeśli wypadnie cięższa praca, to zależy od uznania i władzy opata, czy będzie stosowne coś dodać; byle tylko nie dopuszczać do obżarstwa, aby nigdy nie zdarzyła się mnichowi niestrawność. Bo nic nie jest do tego stopnia przeciwne życiu chrześcijańskiemu jak obżarstwo, jak mówi Pan nasz: Baczcie, aby serca wasze nie były obciążone obżarstwem. Młodszym chłopcom nie należy dawać tyle samo, lecz mniej niż dorosłym, we wszystkim zachowując umiarkowanie. Wszyscy zaś, z wyjątkiem chorych, całkiem słabych, mają bezwzględnie powstrzymać się od jedzenia mięsa zwierząt czworonożnych .

Przy stole braci nigdy nie powinno brakować czytania. Nie trzeba, aby byle kto na los szczęścia chwytał książkę i czytał, lecz ma być wyznaczony na cały tydzień lektor i w niedzielę obejmuje swój obowiązek. Obejmując go, niech poprosi po Mszy i Komunii wszystkich o modlitwę, aby Bóg oddalił od niego ducha wyniosłości. W kościele wszyscy odmówią trzy razy werset przez lektora rozpoczęty: Panie otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić chwałę Twoją. Po otrzymaniu błogosławieństwa przystąpi do czytania. Powinna być zupełna cisza, aby nigdzie nie było słychać żadnego szeptu ani głosu, oprócz głosu samego lektora. Co zaś jest potrzebne przy jedzeniu i piciu, niechaj bracia tak sobie wzajemnie podają, aby nikt nie potrzebował o nic prosić. Jeśliby jednak czegoś jeszcze brakło, prosić należy raczej za pomocą jakiegoś zrozumiałego znaku, niż słowami. I niechaj nikt przy stole nie ośmiela się zadawać pytań dotyczących czytanego tekstu czy też czegokolwiek innego, aby w ten sposób nie stwarzać okazji [do rozmowy], chyba żeby przełożony chciał powiedzieć kilka słów ku zbudowaniu. Brat pełniący tygodniową służbę lektora otrzyma przed rozpoczęciem czytania nieco wina zmieszanego z wodą, ze względu na Komunię św. i aby nie było mu zbyt ciężko post znosić. Później zaś zje posiłek razem z braćmi pełniącymi tygodniową służbę w kuchni i przy stole. Bracia powinni czytać i śpiewać nie według kolejności, ale tylko ci, którzy mogą zbudować słuchających.