O godzinie Bożego Oficjum, zaledwie zabrzmi sygnał, trzeba zostawić wszystko, co się miało w rękach i z największym pośpiechem pobiec; poważnie jednak, aby nie było sposobności do żartów. Niczego nie wolno stawiać wyżej niż Boże Oficjum. Jeśli ktoś nadejdzie na nocne Wigilie po Chwała Ojcu psalmu dziewięćdziesiątego czwartego, który z tego powodu będzie odmawiany z ociąganiem i powoli – nie ma zająć swego miejsca w chórze, lecz ostatnie miejsce. Albo uda się tam, gdzie opat wyznaczy miejsce dla takich niedbałych, gdzie by go mógł widzieć opat i całe zgromadzenie. Zostanie tam, póki po ukończeniu Oficjum Bożego nie odpokutuje publicznym zadośćuczynieniem. Dlatego zaś uznaliśmy, że powinni stanąć na ostatnim miejscu lub na osobności, aby się poprawili ze wstydu, że wszyscy na nich patrzą. Bo gdyby zostawali poza kościołem, mógłby się znaleźć taki, który by się położył i usnął albo, siedząc poza kościołem, zajął się plotkami i nastręczył sposobność dla złego ducha. Niech więc wchodzą do środka, aby nie wszystko stracili i mogli się poprawić. Na Godzinach dziennych, kto nadejdzie na Oficjum Boże po wersecie i Chwała Ojcu pierwszego psalmu mówionego po wersecie, niech zajmie ostatnie miejsce zgodnie z przepisami, któreśmy dopiero co podali. Niech nie waży łączyć się z chórem śpiewających, zanim uczyni zadośćuczynienie, chyba że opat mu pozwoli, przebaczając. Ale i wtedy winien zadośćuczynienie za swoją winę.

Mnisi winni zachowywać milczenie w każdym czasie, ale szczególnie w czasie nocy. Należy tego przestrzegać w każdym czasie, czy to przypada post, czy też jada się wieczerzę. W tym okresie, gdy jada się wieczerzę, bracia, skoro tylko wstaną od wieczerzy, usiądą wszyscy razem, a jeden będzie czytał Rozmowy, albo Żywoty Ojców, albo jakąś inną książkę, która by budowała słuchaczy. Nie należy wtedy czytać Heptateuchu ani Ksiąg Królewskich, gdyż dla słabych umysłów nie będzie pożyteczne słuchać tej części Pisma o tej godzinie, lecz w innych godzinach należy je czytać. Jeżeli zaś przypada dzień postny, to po odprawieniu Nieszporów i po krótkiej przerwie bracia prędko zabiorą się do czytania Rozmów, jak mówiliśmy. Po przeczytaniu czterech lub pięciu kartek, lub ile czas pozwoli, gdy w czasie czytania wszyscy się zgromadzą, choćby przypadkiem byli zajęci wyznaczonymi im sprawami, odprawią razem Kompletę. Kiedy wyjdą z Komplety, nie będzie wolno nikomu nic mówić. Gdyby się znalazł ktoś wykraczający przeciw tej regule milczenia, ma zostać surowo ukarany. Wyjątek stanowi konieczność przyjęcia gości lub jeśli przypadkiem opat wyda komu polecenie. Ale nawet wtedy należy to załatwić z największą powagą i powściągliwością.

Od święta Paschy do Zielonych Świąt bracia będą jadali obiad o godzinie szóstej, a wieczerzę wieczorem. Od Zielonych Świąt przez całe lato niech poszczą w środę i piątek do godziny dziewiątej, jeśli nie ma prac rolnych lub nadmiernych upałów, w inne dni niech jadają o szóstej. Tę godzinę szóstą utrzymują jako porę obiadu, jeżeli będą prace w polu albo gdy upały letnie będą zbyt wielkie. Jest rzeczą opata wydać co do tego zarządzenie. Niech tak wszystko miarkuje, aby i dusze były zbawione, i aby bracia spełniali swe obowiązki bez powodu do usprawiedliwionego szemrania. Od czternastego września aż do początku Wielkiego Postu niech zawsze jadają o godzinie dziewiątej. Podczas Wielkiego Postu aż do Wielkanocy niech jadają w porze Nieszporów. Nieszpory jednak należy odprawiać tak, aby jedzący nie potrzebowali światła lampy, lecz by mogli zjeść wszystko przy świetle dziennym. Zresztą w każdym czasie tak należy wyznaczyć godzinę obiadu i wieczerzy, aby wszystko odbyło się przy świetle dziennym.