Lenistwo jest wrogiem duszy. Dlatego też bracia powinni w pewnych godzinach zajmować się pracą ręczną, a w innych Bożym czytaniem. Sądzimy, że obie te rzeczy unormujemy następującym zarządzeniem: od Wielkanocy do pierwszego października bracia wyjdą z rana i będą wykonywali potrzebne prace od godziny pierwszej prawie aż do czwartej. Od godziny czwartej prawie aż do Seksty zajmą się czytaniem. Po Sekście, powstawszy od stołu, będą odpoczywali w swoich łóżkach w zupełnym milczeniu. Jeżeli kto chce czytać, może to robić, byle nie przeszkadzał innemu. Nonę odmówi się wcześniej, o godzinie wpół do dziewiątej, po czym znów będą robili to, co jest do roboty aż do Nieszporów. Jeżeli konieczność miejscowa lub ubóstwo wymagają, aby bracia sami pracowali przy żniwach, niech się tym nie martwią. Wtedy bowiem są naprawdę mnichami, gdy żyją z pracy rąk własnych, jak Ojcowie nasi i Apostołowie. Wszystko ma się odbywać z umiarem ze względu na słabych duchem.

Obowiązek ogłoszenia godziny Oficjum Bożego we dnie i w nocy spada na opata. Będzie go wypełniał albo sam, albo powierzy go sumiennemu bratu, aby wszystko odbyło się we właściwych godzinach. Ci, którym polecono, będą intonowali psalmy i antyfony po opacie według swej kolejności. Niech nikt nie ośmiela się śpiewać ani czytać, jeżeli nie potrafi tak się z tego wywiązać, aby słuchacze się budowali. Ten, któremu opat nakaże, ma to zrobić z pokorą, powagą i bojaźnią Boga.

Jeśli mnich przy jakiejkolwiek pracy, w kuchni, w piwnicy, przy posłudze, w piekarni, w ogrodzie, wykonując rzemiosło, w jakimkolwiek miejscu zawini, uszkodzi lub zgubi jakikolwiek przedmiot, czy popełni jakieś inne przekroczenie, pójdzie natychmiast oskarżyć się przed opatem i zgromadzeniem. Jeżeli tego nie zrobi, a jego uchybienie dojdzie do wiadomości innego, ma ulec surowszemu skarceniu. Jeśli idzie o tajemny grzech duszy, wyzna go tylko opatowi lub ojcom duchowym, którzy umieją leczyć swoje i cudze rany, nie wyjawiając ich ani rozgłaszając.