+Deus, in adiutorium

Przede wszystkim trzeba wykorzenić w klasztorze tę wadę, aby nikt nie ważył się cokolwiek darować lub przyjmować bez pozwolenia opata lub mieć cokolwiek na własność; i to żadnej rzeczy: ani książki, ani tabliczki, ani rylca, w ogóle niczego. Nie wolno bowiem mnichom rozporządzać sobą samym ani swym ciałem, ani swoją wolą. Wszystkiego, czego potrzebują, mają się spodziewać od ojca klasztoru, więc nie wolno im mieć czegokolwiek, czego opat nie dał lub na co nie pozwolił. Wszystko ma być wspólne dla wszystkich, jak napisano; niech nikt nie nazywa jakiejkolwiek rzeczy swoją ani nie ośmiela się przywłaszczać jej sobie. Jeśliby kogo przyłapano na tym niegodziwym występku, niech będzie raz i drugi napomniany, a jeśli się nie poprawi, ma być ukarany.

Opat powierzy tym braciom, do których życia i obyczajów ma zaufanie, to, co klasztor posiada w sprzętach, odzieży i jakichkolwiek przedmiotach. Każdemu z nich odda poszczególne rzeczy do przechowania i ponownego wydawania, jak uzna za pożyteczne. Opat zachowa inwentarz, aby wiedział, co daje i co odbiera. Jeśli kto będzie się obchodził ze sprzętami klasztornymi bardzo niedbale, zostanie upomniany; jeśli się nie poprawi, podlega karze według Reguły.

Przede wszystkim niech zachowuje pokorę i jeśli nie może dać tego, o co go proszą, niech uprzejmie odpowie według tego, co napisano: Dobre słowo więcej warte niż dar najlepszy. Niech ma w swej pieczy wszystko, co mu opat powierzył i niech nie waży się wtrącać do tego, czego mu zakazano. Niech wydaje braciom regularnie pożywienie bez wyniosłości lub zwłoki, aby się nie gorszono, pamiętając o słowach Bożych, na co zasługuje człowiek, który zgorszy jednego z maluczkich. Jeśli zgromadzenie będzie liczne, niech mu dadzą pomocników, przy pomocy których będzie mógł spełniać powierzone mu obowiązki w pokoju duszy. To, co ma się dać, niech będzie wydane we właściwych porach, podobnie jak we właściwych porach ma się prosić o to, co trzeba. W ten sposób nikt nie będzie niepokojony ani zasmucony w domu Bożym.

Należy wybrać spośród zgromadzenia szafarza klasztoru, mądrego, dojrzałego umysłem, trzeźwego, nie żarłoka, nie zarozumiałego, nie gwałtownego, nie skłonnego do miotania obelg, nie gwałtownego, nie powolnego ani rozrzutnego, lecz bojącego się Boga, który by był jak ojciec dla całego zgromadzenia. Niech troszczy się o wszystko, niech niczego nie robi bez rozkazu opata, niech wykonuje to, co mu nakazano, niech nie zasmuca braci. Jeśli któryś z braci domaga się przypadkiem nierozsądnie czegokolwiek, niech nie zasmuca go pogardliwe, lecz niech odmówi stawiającemu niewłaściwe żądanie, podając pokornie powody. Niech czuwa nad własną duszą, pamiętając zawsze o słowach apostolskich: Kto dobrze służy, zyska dla siebie dobry stopień. Niech troszczy się z wielką gorliwością o chorych, dzieci, gości i ubogich w przekonaniu, że będzie odpowiadał za nich wszystkich w dzień sądu. Wszystkie sprzęty klasztoru i cały dobytek niech uważa jakby za święte naczynia ołtarza. Niech niczego nie lekceważy. Niech nie będzie skąpy ani rozrzutny, niech nie trwoni majątku klasztoru, lecz niech wszystko czyni z umiarem i według poleceń opata.

Trzeba stosować odpowiednią miarę do każdego wieku i każdego stopnia inteligencji. Dlatego też, gdy przewinią chłopcy albo młodzieńcy, albo tacy, którzy nie mogą pojąć, jaką karą jest wyłączenie ze wspólnoty, to należy ich karać albo surowszym postem, albo dotkliwszą chłostą, aby się poprawili.

Brat, który opuścił klasztor z własnej winy, jeżeli zechce powrócić, ma najpierw ślubować poprawę zupełną z błędu, który spowodował odejście. Przyjmie się go na ostatnie miejsce, aby wypróbować jego pokorę. Jeśli ponownie odejdzie, ma się go przyjmować aż do trzeciego razu. Ma wiedzieć, że potem nie będzie miał żadnej drogi powrotu.

Jeśli któryś brat często upominany, a nawet wyłączony ze wspólnoty za jakąś winę, nie poprawia się, trzeba użyć surowszej kary, to jest ukarać go chłostą. Jeśli i wtedy się nie poprawi, albo nawet, broń Boże, uniesiony pychą, zechce bronić swego postępowania, to niech opat uczyni to, co mądry lekarz: skoro użył okładów i maści upomnień, lekarstw Pisma Świętego, a wreszcie wypalania klątwą lub chłostą rózgami, gdy jednak widzi, że jego wysiłki do niczego nie prowadzą, niech ucieknie się do silniejszego środka, to jest do modlitwy swojej i braci za winnego, aby Bóg, który wszystko może, uzdrowił chorego brata. Jeżeli i w ten sposób nie będzie uleczony, niech opat użyje żelaza do cięcia, jak mówi Apostoł: Usuńcie zło spośród was, i znowu: Jeśli niewierny odchodzi, niech odejdzie, aby jedna owca chora nie zaraziła całej trzody.

Opat powinien się opiekować z całą troskliwością braćmi, którzy zawinili: Bo lekarz potrzebny jest nie zdrowym, lecz chorującym. Dlatego powinien użyć wszystkich środków, jak roztropny lekarz. Niech posyła „sympektów”, to jest braci starszych i mądrych, którzy jakoby w tajemnicy pocieszaliby brata w rozterce i skłaniali do pokornego zadośćuczynienia; będą go pocieszali, aby nadmiar smutku go nie przygniótł. Jak mówi Apostoł: Trzeba wzmocnić miłość ku niemu, więc niech wszyscy za niego się modlą. Opat powinien wielce się starać z zapałem, z przenikliwością i gorliwością, aby nie zgubić żadnej z powierzonych mu owiec. Niechaj wie, że podjął się opieki nad duszami zdrowymi. Niech się obawia groźby proroka, przez którego Bóg mówi: Co widzieliście tłustego, braliście dla siebie, a co było słabe, odrzucaliście. Niech naśladuje czuły przykład Dobrego Pasterza, który pozostawiwszy na górach dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, poszedł szukać jednej, która zabłądziła. I tak się ulitował nad jej słabością, że raczył ją włożyć na swoje święte ramiona i odnieść do trzody.

Jeśliby któryś z braci ośmielił się przestawać w jakikolwiek sposób z bratem wyłączonym ze wspólnoty bez pozwolenia opata albo jeśliby z nim rozmawiał lub wydawał mu polecenia, popadnie w podobną karę wyłączenia.

Brat winny cięższego przewinienia ma być wyłączony jednocześnie od stołu i oratorium. Żaden z braci nie będzie z nim przestawał ani rozmawiał. Niech będzie samotny w naznaczonej mu pracy, trwając w żałobie pokuty i rozważając owe straszliwe słowa Apostoła: Taki człowiek został wydany na zatracenie ciała, aby dusza jego była zbawiona w dniu Pańskim. Niech samotnie spożywa posiłek w takiej ilości i o takiej porze, jaką opat uzna za właściwą. Mijający go nie powinni błogosławić ani jego, ani podawanych mu potraw.