Dwunasty stopień pokory polega na tym, że mnich ma pokorę nie tylko w sercu, lecz także przez swoją postawę okazuje ją tym, którzy patrzą na niego. Znaczy to, że podczas Oficjum, w kaplicy, w klasztorze, w ogrodzie, w podróży, na polu, czy gdziekolwiek, czy chodzi, czy stoi, głowę ma pochyloną, oczy w ziemi utkwione, gdyż o każdej porze czuje się winnym swych grzechów i spodziewa się wkrótce stanąć przed straszliwym sądem. Stale powtarza w swym sercu to, co mówił ewangeliczny celnik, utkwiwszy oczy w ziemi: Panie, nie jestem godzien, ja grzesznik, podnieść moje oczy do nieba. Mówi również z prorokiem: Jestem zupełnie ugięty i poniżony. Gdy mnich wstąpi na te wszystkie stopnie pokory, wkrótce dojdzie do tej miłości Boga, która jako doskonała, usuwa obawę. Dzięki niej będzie robić bez trudu, w naturalny sposób, jakby z przyzwyczajenia, to wszystko, czego przedtem z bojaźnią przestrzegał; już nie z obawy piekła, lecz z miłości Chrystusa, nabywszy dobre przyzwyczajenia i zamiłowanie do cnoty. Pan będzie raczył to objawić przez Ducha Świętego w duszy swego sługi oczyszczonego z błędów i grzechów.

Na jedenastym stopniu pokory mnich mówi łagodnie i bez śmiechu, pokornie i z powagą, używając niewielu słów, ale rozumnych, i nie jest krzykliwy, jak napisano: Poznaje się mądrego po zwięzłej mowie.

Na dziesiątym stopniu pokory jest, gdy nie jest skłonny i skory do śmiechu, bo napisano: Głupiec śmiejąc się, głos swój podnosi.

Dziewiąty stopień pokory mnich osiąga, gdy wzbrania mówić swemu językowi, a zachowując milczenie, nie odzywa się nie pytany, stosownie do nauki Pisma: W wielomówstwie nie uniknie się grzechu, a gadatliwemu się nie poszczęści.