Szósty stopień pokory polega na tym, że mnich zadawala się wszystkim najnędzniejszym i ostatnim i uważa się za niezdatnego robotnika i niegodnego wszelkich zajęć, które mu zlecają, mówiąc z prorokiem: Zostałem unicestwiony i nie wiem niczego, jestem wobec Ciebie jak bydlę juczne i jestem zawsze z Tobą.

Piąty stopień pokory jest, gdy kto w pokornym wyznaniu nie tai wobec swojego opata wszystkich złych myśli nawiedzających jego serce i grzechów potajemnie popełnionych. Do tego zachęca Pismo: Wyznaj twe drogi Panu i Jemu zaufaj, a także: Wyznawajcie Panu, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie Jego. Prorok zaś mówi: Moje przewinienie wyjawiłem Ci i nie ukryłem mej niesprawiedliwości. Powiedziałem: rozgłoszę przeciw sobie Panu moją niesprawiedliwość, a Ty, Panie, odpuściłeś niegodziwość mego serca.

Czwartym stopniem pokory jest cierpliwość, w którą zbroi się sumienie, by w milczeniu być posłusznym wobec twardych i przykrych rozkazów, nawet jeśli przyszłoby znosić krzywdy; cierpliwość, która wytrzymuje, nie nużąc się, ani nie cofając, według Pisma: Kto wytrwa do końca, będzie zbawiony, albo też: Nabierz odwagi i oczekuj Pana. Głosząc, że dla Pana wierny winien znosić wszystko, nawet przykrości, mówi jakby w imieniu cierpiących: Dla Ciebie jesteśmy narażeni na śmierć każdego dnia, jesteśmy uznawani za owce na rzeź. Pewni nadziei nagrody od Boga dodają radośnie: Lecz we wszystkich próbach zwyciężamy dzięki Temu, który nas umiłował. W innym miejscu Pisma czytamy: Doświadczyłeś nas Boże, ogniem nas wypróbowałeś, jak próbuje się srebro, w sidło nas wplątałeś, grzbiet nasz przygniotłeś utrapieniem. I aby nas uświadomić, że powinniśmy żyć pod przełożonym, dodając: Ustanowiłeś ludzi nad naszymi głowami. Ci, którzy wypełniają przykazania Pańskie cierpliwie wśród przeciwności i krzywd, uderzeni w policzek, nadstawiają drugi, gdy im tunikę zabierają, oddają i płaszcz, przynaglani, aby iść milę, idą i dwie, z Apostołem Pawłem znoszą fałszywych braci i błogosławią złorzeczącym.