Dziewiąty stopień pokory mnich osiąga, gdy wzbrania mówić swemu językowi, a zachowując milczenie, nie odzywa się nie pytany, stosownie do nauki Pisma: W wielomówstwie nie uniknie się grzechu, a gadatliwemu się nie poszczęści.

Ósmy stopień pokory jest, gdy mnich nie robi niczego, poza tym, co nakazuje wspólna reguła klasztoru lub do czego wzywa przykład starszych.

Siódmy stopień pokory będzie, gdy nie tylko językiem swoim będzie się podawał za niższego i gorszego od wszystkich, lecz również będzie w to wierzył w głębi swego serca, uniżając się i mówiąc z prorokiem: Ja jestem robakiem, a nie człowiekiem, hańbą ludzi i wyrzutkiem ludu. Byłem wywyższony, potem poniżony i wstydem okryty. A także: Dobrze dla mnie, że mnie upokorzyłeś, a nauczę się Twoich przykazań.