Jeśliby któryś z braci ośmielił się przestawać w jakikolwiek sposób z bratem wyłączonym ze wspólnoty bez pozwolenia opata albo jeśliby z nim rozmawiał lub wydawał mu polecenia, popadnie w podobną karę wyłączenia.

Brat winny cięższego przewinienia ma być wyłączony jednocześnie od stołu i oratorium. Żaden z braci nie będzie z nim przestawał ani rozmawiał. Niech będzie samotny w naznaczonej mu pracy, trwając w żałobie pokuty i rozważając owe straszliwe słowa Apostoła: Taki człowiek został wydany na zatracenie ciała, aby dusza jego była zbawiona w dniu Pańskim. Niech samotnie spożywa posiłek w takiej ilości i o takiej porze, jaką opat uzna za właściwą. Mijający go nie powinni błogosławić ani jego, ani podawanych mu potraw.

Miara wyłączenia lub kary ma być stosowna do rodzaju winy, a ocena wielkości przewinienia należy do sądu opata. Jeśli znajdzie się brat winny lżejszych przekroczeń, niech będzie pozbawiony uczestnictwa we wspólnym posiłku. Kara wykluczenia od wspólnego stołu na tym polega: nie wolno mu intonować w kościele psalmu ani antyfony ani czytać lekcji, dopóki nie wykona zadośćuczynienia. Posiłek otrzyma sam, po posiłku braci; jeśli na przykład bracia jadają o godzinie szóstej, to ów brat o dziewiątej, jeśli bracia o dziewiątej, to on wieczorem, dopóki nie otrzyma przebaczenia po stosownym zadośćuczynieniu.

Jeżeli trafi się brat oporny lub nieposłuszny, lub pyszny, lub szemrzący, lub łamiący w jakikolwiek sposób Regułę lub polecenia starszych do niego skierowane i to ze wzgardą, to powinien być upomniany raz i drugi przez jego przełożonych na osobności, według polecenia Pana naszego. Jeśli się nie poprawi trzeba mu udzielić publicznej nagany wobec wszystkich. Jeśli się i wtedy nie poprawi, należy go wyłączyć ze wspólnoty, o ile rozumie, co to jest za kara. Jeśli jest zatwardziały ma być ukarany karą cielesną.