Należy zabronić wszelkiej sposobności do zuchwalstwa w klasztorze. Postanawiamy, że nikomu nie wolno żadnego brata wyłączać ze wspólnoty ani bić, chyba że opat udzieli na to władzy. Tych, którzy dopuszczają się wykroczeń, należy upominać wobec wszystkich, aby inni lękali się grzeszyć. Dzieci do piętnastego roku życia będą pod opieką i dozorem wszystkich braci. Jednakże trzeba to robić z umiarkowaniem i roztropnie. Jeśli ktoś pozwoli sobie bez upoważnienia opata upominać braci starszych albo karać dzieci bez umiarkowania, ma być według Reguły ukarany, bo napisano: Nie czyń drugiemu, czego nie chcesz, aby ci uczyniono.

Trzeba się strzec, aby jeden mnich drugiego nie ważył się bronić w klasztorze lub być jego poplecznikiem, choćby nawet łączyło ich jakieś pokrewieństwo. Niech mnisi nie ważą się tego robić, bo z tego może powstać sposobność do bardzo poważnych zgorszeń. Jeśli kto wykroczy przeciw temu zakazowi, ma być szczególnie ukarany.

Jeżeli bratu polecono zrobić coś trudnego lub niemożliwego, niech przyjmie rozkaz z całą cierpliwością i posłuszeństwem. Jednak jeżeli uważa, że ciężar brzemienia zupełnie przekracza miarę jego sił, niech przedstawi przełożonemu powody niemożności, lecz ma to zrobić cierpliwie, we właściwej porze, nie okazując przy tym pychy, uporu ani kłótliwości. Jeżeli po jego wyjaśnieniu przełożony podtrzyma swój rozkaz, to podwładny ma wiedzieć, że to będzie z jego korzyścią i niech będzie posłuszny z miłości, ufając w pomoc Bożą.