Należy wybrać spośród zgromadzenia szafarza klasztoru, mądrego, dojrzałego umysłem, trzeźwego, nie żarłoka, nie zarozumiałego, nie gwałtownego, nie skłonnego do miotania obelg, nie gwałtownego, nie powolnego ani rozrzutnego, lecz bojącego się Boga, który by był jak ojciec dla całego zgromadzenia. Niech troszczy się o wszystko, niech niczego nie robi bez rozkazu opata, niech wykonuje to, co mu nakazano, niech nie zasmuca braci. Jeśli któryś z braci domaga się przypadkiem nierozsądnie czegokolwiek, niech nie zasmuca go pogardliwe, lecz niech odmówi stawiającemu niewłaściwe żądanie, podając pokornie powody. Niech czuwa nad własną duszą, pamiętając zawsze o słowach apostolskich: Kto dobrze służy, zyska dla siebie dobry stopień. Niech troszczy się z wielką gorliwością o chorych, dzieci, gości i ubogich w przekonaniu, że będzie odpowiadał za nich wszystkich w dzień sądu. Wszystkie sprzęty klasztoru i cały dobytek niech uważa jakby za święte naczynia ołtarza. Niech niczego nie lekceważy. Niech nie będzie skąpy ani rozrzutny, niech nie trwoni majątku klasztoru, lecz niech wszystko czyni z umiarem i według poleceń opata.

Trzeba stosować odpowiednią miarę do każdego wieku i każdego stopnia inteligencji. Dlatego też, gdy przewinią chłopcy albo młodzieńcy, albo tacy, którzy nie mogą pojąć, jaką karą jest wyłączenie ze wspólnoty, to należy ich karać albo surowszym postem, albo dotkliwszą chłostą, aby się poprawili.

Brat, który opuścił klasztor z własnej winy, jeżeli zechce powrócić, ma najpierw ślubować poprawę zupełną z błędu, który spowodował odejście. Przyjmie się go na ostatnie miejsce, aby wypróbować jego pokorę. Jeśli ponownie odejdzie, ma się go przyjmować aż do trzeciego razu. Ma wiedzieć, że potem nie będzie miał żadnej drogi powrotu.