Św. Grzegorz Wielki – Dialogi , księga druga

Rozdział X

1. Mąż Boży doszedł do wniosku, że trzeba, aby w tym właśnie miejscu zaczęli kopać w ziemi. A gdy bra­cia dokopali się nieco głę­biej, znaleźli tam spi­żo­wy posąg bożka. Nie zastanawiając się dłużej rzucili go na razie do kuchni i nagle zdawało się, że roz­go­rzał w niej ogień. Wszyscy mnisi widzieli, że pożar tra­wi cały budynek kuchenny.

2. Kiedy z wielkim ha­ła­sem zalewali ów ogień wodą, przywołany za­mie­sza­niem nad­­szedł mąż Boży. A gdy spostrzegł, że jego oczy nie widzą tego pożaru, jaki straszy oczy braci, skło­niwszy głowę od razu zaczął się modlić. I wszyst­kim braciom zwiedzionym rzekomym po­ża­rem, kazał odwołać się do świadectwa ich własnych oczu, aż zobaczyli, że budynek ku­chenny stoi nadal nie­tknięty i przestali wi­dzieć płomienie, których zwod­niczy obraz wywołał wróg odwieczny.

Tłum. Anna Świderkówna