Opat powinien się opiekować z całą troskliwością braćmi, którzy zawinili: Bo lekarz potrzebny jest nie zdrowym, lecz chorującym. Dlatego powinien użyć wszystkich środków, jak roztropny lekarz. Niech posyła „sympektów”, to jest braci starszych i mądrych, którzy jakoby w tajemnicy pocieszaliby brata w rozterce i skłaniali do pokornego zadośćuczynienia; będą go pocieszali, aby nadmiar smutku go nie przygniótł. Jak mówi Apostoł: Trzeba wzmocnić miłość ku niemu, więc niech wszyscy za niego się modlą. Opat powinien wielce się starać z zapałem, z przenikliwością i gorliwością, aby nie zgubić żadnej z powierzonych mu owiec. Niechaj wie, że podjął się opieki nad duszami zdrowymi. Niech się obawia groźby proroka, przez którego Bóg mówi: Co widzieliście tłustego, braliście dla siebie, a co było słabe, odrzucaliście. Niech naśladuje czuły przykład Dobrego Pasterza, który pozostawiwszy na górach dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, poszedł szukać jednej, która zabłądziła. I tak się ulitował nad jej słabością, że raczył ją włożyć na swoje święte ramiona i odnieść do trzody.

Jeśliby któryś z braci ośmielił się przestawać w jakikolwiek sposób z bratem wyłączonym ze wspólnoty bez pozwolenia opata albo jeśliby z nim rozmawiał lub wydawał mu polecenia, popadnie w podobną karę wyłączenia.

Brat winny cięższego przewinienia ma być wyłączony jednocześnie od stołu i oratorium. Żaden z braci nie będzie z nim przestawał ani rozmawiał. Niech będzie samotny w naznaczonej mu pracy, trwając w żałobie pokuty i rozważając owe straszliwe słowa Apostoła: Taki człowiek został wydany na zatracenie ciała, aby dusza jego była zbawiona w dniu Pańskim. Niech samotnie spożywa posiłek w takiej ilości i o takiej porze, jaką opat uzna za właściwą. Mijający go nie powinni błogosławić ani jego, ani podawanych mu potraw.