Przede wszystkim trzeba wykorzenić w klasztorze tę wadę, aby nikt nie ważył się cokolwiek darować lub przyjmować bez pozwolenia opata lub mieć cokolwiek na własność; i to żadnej rzeczy: ani książki, ani tabliczki, ani rylca, w ogóle niczego. Nie wolno bowiem mnichom rozporządzać sobą samym ani swym ciałem, ani swoją wolą. Wszystkiego, czego potrzebują, mają się spodziewać od ojca klasztoru, więc nie wolno im mieć czegokolwiek, czego opat nie dał lub na co nie pozwolił. Wszystko ma być wspólne dla wszystkich, jak napisano; niech nikt nie nazywa jakiejkolwiek rzeczy swoją ani nie ośmiela się przywłaszczać jej sobie. Jeśliby kogo przyłapano na tym niegodziwym występku, niech będzie raz i drugi napomniany, a jeśli się nie poprawi, ma być ukarany.

Opat powierzy tym braciom, do których życia i obyczajów ma zaufanie, to, co klasztor posiada w sprzętach, odzieży i jakichkolwiek przedmiotach. Każdemu z nich odda poszczególne rzeczy do przechowania i ponownego wydawania, jak uzna za pożyteczne. Opat zachowa inwentarz, aby wiedział, co daje i co odbiera. Jeśli kto będzie się obchodził ze sprzętami klasztornymi bardzo niedbale, zostanie upomniany; jeśli się nie poprawi, podlega karze według Reguły.

Przede wszystkim niech zachowuje pokorę i jeśli nie może dać tego, o co go proszą, niech uprzejmie odpowie według tego, co napisano: Dobre słowo więcej warte niż dar najlepszy. Niech ma w swej pieczy wszystko, co mu opat powierzył i niech nie waży się wtrącać do tego, czego mu zakazano. Niech wydaje braciom regularnie pożywienie bez wyniosłości lub zwłoki, aby się nie gorszono, pamiętając o słowach Bożych, na co zasługuje człowiek, który zgorszy jednego z maluczkich. Jeśli zgromadzenie będzie liczne, niech mu dadzą pomocników, przy pomocy których będzie mógł spełniać powierzone mu obowiązki w pokoju duszy. To, co ma się dać, niech będzie wydane we właściwych porach, podobnie jak we właściwych porach ma się prosić o to, co trzeba. W ten sposób nikt nie będzie niepokojony ani zasmucony w domu Bożym.

Należy wybrać spośród zgromadzenia szafarza klasztoru, mądrego, dojrzałego umysłem, trzeźwego, nie żarłoka, nie zarozumiałego, nie gwałtownego, nie skłonnego do miotania obelg, nie gwałtownego, nie powolnego ani rozrzutnego, lecz bojącego się Boga, który by był jak ojciec dla całego zgromadzenia. Niech troszczy się o wszystko, niech niczego nie robi bez rozkazu opata, niech wykonuje to, co mu nakazano, niech nie zasmuca braci. Jeśli któryś z braci domaga się przypadkiem nierozsądnie czegokolwiek, niech nie zasmuca go pogardliwe, lecz niech odmówi stawiającemu niewłaściwe żądanie, podając pokornie powody. Niech czuwa nad własną duszą, pamiętając zawsze o słowach apostolskich: Kto dobrze służy, zyska dla siebie dobry stopień. Niech troszczy się z wielką gorliwością o chorych, dzieci, gości i ubogich w przekonaniu, że będzie odpowiadał za nich wszystkich w dzień sądu. Wszystkie sprzęty klasztoru i cały dobytek niech uważa jakby za święte naczynia ołtarza. Niech niczego nie lekceważy. Niech nie będzie skąpy ani rozrzutny, niech nie trwoni majątku klasztoru, lecz niech wszystko czyni z umiarem i według poleceń opata.