Przy stole braci nigdy nie powinno brakować czytania. Nie trzeba, aby byle kto na los szczęścia chwytał książkę i czytał, lecz ma być wyznaczony na cały tydzień lektor i w niedzielę obejmuje swój obowiązek. Obejmując go, niech poprosi po Mszy i Komunii wszystkich o modlitwę, aby Bóg oddalił od niego ducha wyniosłości. W kościele wszyscy odmówią trzy razy werset przez lektora rozpoczęty: Panie otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić chwałę Twoją. Po otrzymaniu błogosławieństwa przystąpi do czytania. Powinna być zupełna cisza, aby nigdzie nie było słychać żadnego szeptu ani głosu, oprócz głosu samego lektora. Co zaś jest potrzebne przy jedzeniu i piciu, niechaj bracia tak sobie wzajemnie podają, aby nikt nie potrzebował o nic prosić. Jeśliby jednak czegoś jeszcze brakło, prosić należy raczej za pomocą jakiegoś zrozumiałego znaku, niż słowami. I niechaj nikt przy stole nie ośmiela się zadawać pytań dotyczących czytanego tekstu czy też czegokolwiek innego, aby w ten sposób nie stwarzać okazji [do rozmowy], chyba żeby przełożony chciał powiedzieć kilka słów ku zbudowaniu. Brat pełniący tygodniową służbę lektora otrzyma przed rozpoczęciem czytania nieco wina zmieszanego z wodą, ze względu na Komunię św. i aby nie było mu zbyt ciężko post znosić. Później zaś zje posiłek razem z braćmi pełniącymi tygodniową służbę w kuchni i przy stole. Bracia powinni czytać i śpiewać nie według kolejności, ale tylko ci, którzy mogą zbudować słuchających.

Chociaż sama natura skłania do litości nad wiekiem starców i dzieci, niech jednak i Reguła swą powagą o nich się zatroszczy. Należy zawsze mieć wzgląd na ich słabość, a przepisy Reguły dotyczące pożywienia ich nie obowiązują. Trzeba mieć dla nich serdeczną życzliwość i pozwolić na spożywanie posiłków przed ustalonymi godzinami.

Przede wszystkim i nade wszystko należy dbać o chorych, tak jak gdyby rzeczywiście służyło się Chrystusowi w ich osobach, bo On sam powiedział: Byłem chorym i odwiedziliście mnie i: Co uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście to uczynili. Lecz i chorzy niech zważą, że służy im się na chwałę Bożą i niech nie dokuczają służącym i braciom nadmiernymi wymaganiami. Trzeba ich jednak cierpliwie znosić, gdyż przez nich zyskuje się obfitszą zasługę. Niech więc opat stara się jak najbardziej, aby chorzy nie cierpieli jakiegoś zaniedbania. Dla chorych braci wyznacza się osobną celę, a dla obsługi – brata ożywionego bojaźnią Boga, pilnego i troskliwego. Dozwoli się chorym używania kąpieli, ilekroć będzie to właściwe. Rzadziej należy pozwalać na to zdrowym, szczególnie młodym. Pozwoli się również chorym, całkiem słabym, na jedzenie mięsa, lecz kiedy im się poprawi, niech wedle zwyczaju powstrzymują się wszyscy od mięsa. Opat będzie czuwał z największym staraniem, aby chorzy nie byli zaniedbani przez szafarzy i obsługę, bo on jest odpowiedzialny za to, w czym przewinią uczniowie.