Przede wszystkim trzeba wykorzenić w klasztorze tę wadę, aby nikt nie ważył się cokolwiek darować lub przyjmować bez pozwolenia opata lub mieć cokolwiek na własność; i to żadnej rzeczy: ani książki, ani tabliczki, ani rylca, w ogóle niczego. Nie wolno bowiem mnichom rozporządzać sobą samym ani swym ciałem, ani swoją wolą. Wszystkiego, czego potrzebują, mają się spodziewać od ojca klasztoru, więc nie wolno im mieć czegokolwiek, czego opat nie dał lub na co nie pozwolił. Wszystko ma być wspólne dla wszystkich, jak napisano; niech nikt nie nazywa jakiejkolwiek rzeczy swoją ani nie ośmiela się przywłaszczać jej sobie. Jeśliby kogo przyłapano na tym niegodziwym występku, niech będzie raz i drugi napomniany, a jeśli się nie poprawi, ma być ukarany.

Opat powierzy tym braciom, do których życia i obyczajów ma zaufanie, to, co klasztor posiada w sprzętach, odzieży i jakichkolwiek przedmiotach. Każdemu z nich odda poszczególne rzeczy do przechowania i ponownego wydawania, jak uzna za pożyteczne. Opat zachowa inwentarz, aby wiedział, co daje i co odbiera. Jeśli kto będzie się obchodził ze sprzętami klasztornymi bardzo niedbale, zostanie upomniany; jeśli się nie poprawi, podlega karze według Reguły.

Przede wszystkim niech zachowuje pokorę i jeśli nie może dać tego, o co go proszą, niech uprzejmie odpowie według tego, co napisano: Dobre słowo więcej warte niż dar najlepszy. Niech ma w swej pieczy wszystko, co mu opat powierzył i niech nie waży się wtrącać do tego, czego mu zakazano. Niech wydaje braciom regularnie pożywienie bez wyniosłości lub zwłoki, aby się nie gorszono, pamiętając o słowach Bożych, na co zasługuje człowiek, który zgorszy jednego z maluczkich. Jeśli zgromadzenie będzie liczne, niech mu dadzą pomocników, przy pomocy których będzie mógł spełniać powierzone mu obowiązki w pokoju duszy. To, co ma się dać, niech będzie wydane we właściwych porach, podobnie jak we właściwych porach ma się prosić o to, co trzeba. W ten sposób nikt nie będzie niepokojony ani zasmucony w domu Bożym.