Mnisi winni zachowywać milczenie w każdym czasie, ale szczególnie w czasie nocy. Należy tego przestrzegać w każdym czasie, czy to przypada post, czy też jada się wieczerzę. W tym okresie, gdy jada się wieczerzę, bracia, skoro tylko wstaną od wieczerzy, usiądą wszyscy razem, a jeden będzie czytał Rozmowy, albo Żywoty Ojców, albo jakąś inną książkę, która by budowała słuchaczy. Nie należy wtedy czytać Heptateuchu ani Ksiąg Królewskich, gdyż dla słabych umysłów nie będzie pożyteczne słuchać tej części Pisma o tej godzinie, lecz w innych godzinach należy je czytać. Jeżeli zaś przypada dzień postny, to po odprawieniu Nieszporów i po krótkiej przerwie bracia prędko zabiorą się do czytania Rozmów, jak mówiliśmy. Po przeczytaniu czterech lub pięciu kartek, lub ile czas pozwoli, gdy w czasie czytania wszyscy się zgromadzą, choćby przypadkiem byli zajęci wyznaczonymi im sprawami, odprawią razem Kompletę. Kiedy wyjdą z Komplety, nie będzie wolno nikomu nic mówić. Gdyby się znalazł ktoś wykraczający przeciw tej regule milczenia, ma zostać surowo ukarany. Wyjątek stanowi konieczność przyjęcia gości lub jeśli przypadkiem opat wyda komu polecenie. Ale nawet wtedy należy to załatwić z największą powagą i powściągliwością.

Od święta Paschy do Zielonych Świąt bracia będą jadali obiad o godzinie szóstej, a wieczerzę wieczorem. Od Zielonych Świąt przez całe lato niech poszczą w środę i piątek do godziny dziewiątej, jeśli nie ma prac rolnych lub nadmiernych upałów, w inne dni niech jadają o szóstej. Tę godzinę szóstą utrzymują jako porę obiadu, jeżeli będą prace w polu albo gdy upały letnie będą zbyt wielkie. Jest rzeczą opata wydać co do tego zarządzenie. Niech tak wszystko miarkuje, aby i dusze były zbawione, i aby bracia spełniali swe obowiązki bez powodu do usprawiedliwionego szemrania. Od czternastego września aż do początku Wielkiego Postu niech zawsze jadają o godzinie dziewiątej. Podczas Wielkiego Postu aż do Wielkanocy niech jadają w porze Nieszporów. Nieszpory jednak należy odprawiać tak, aby jedzący nie potrzebowali światła lampy, lecz by mogli zjeść wszystko przy świetle dziennym. Zresztą w każdym czasie tak należy wyznaczyć godzinę obiadu i wieczerzy, aby wszystko odbyło się przy świetle dziennym.

Każdy otrzymał od Boga dar własny, jeden taki, drugi zaś inny. Dlatego też z pewną ostrożnością ustanawiamy dla innych miarę pożywienia. Jednak mając wzgląd na słabość niemocnych, sądzimy, że hemina wina wystarczy na dzień dla każdego. Ci, którym Bóg daje łaskę abstynencji, niech wiedzą, że otrzymają za to specjalną nagrodę. Jeśli potrzeba miejscowa, praca lub upały letnie będą wymagały więcej napoju, przełożony zadecyduje, bacząc, aby nie było przesytu ani pijaństwa; czytamy wprawdzie, że wino w ogóle mnichom nie przystoi, lecz skoro w naszych czasach niepodobna o tym mnichów przekonać, zgódźmy się przynajmniej na to, aby nie pić do sytości, lecz umiarkowanie, bo wino prowadzi do odstępstwa nawet mądrych. Gdzie zaś ubóstwo miejscowe nie pozwala nawet na wymienioną ilość, lecz o wiele mniej albo całkiem na nic, to ci, którzy tam mieszkają, niech błogosławią Boga, a nie szemrzą. Takie ostrzeżenie dajemy nade wszystko, aby nie było szemrań.